സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനുവേണ്ടിയുള്ള കൊതിയും നീതിക്കുവേണ്ടിയുള്ള മുറവിളികളും ചിലപ്പോൾ അവസാനിക്കുന്നത് ഇരുണ്ട ജയിലറകൾക്കുള്ളിലായിരിക്കും. അത്തരത്തിൽ മനുഷ്യ മനഃസാക്ഷിയെ മരവിപ്പിക്കുന്ന ഒരു വാർത്തയാണ് ഇപ്പോൾ ഇറാനിൽ നിന്ന് പുറത്തുവരുന്നത്. ജനുവരിയിലെ സമരത്തിലും അഭിപ്രായസ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ പോരാട്ടങ്ങളിലും പങ്കെടുത്തതിന്, രാജ്യത്തെ വിവിധ ജയിലുകളിൽ കഴിയുന്ന എട്ട് സ്ത്രീകളാണ് ഇപ്പോൾ തൂക്കുമരം വിധിക്കപ്പെട്ട് മരണഭയത്തോടെ ജീവിക്കുന്നത്.
സ്വപ്നങ്ങൾ ബാക്കിവച്ച് മരണത്തിലേക്ക് നടക്കുന്നവർ
പാഖ്ഷാൻ അസിസി, അർഘവൻ ഫല്ലാഹി തുടങ്ങിയവരുടെ തലയ്ക്കു മീതെയാണ് നിയമത്തിന്റെ ക്രൂരമായ വിധി ഇതിനോടകം വന്നിരിക്കുന്നത്. അടിയുറച്ച പ്രത്യാശയോടെ അവർ നൽകിയ അപ്പീലുകൾപോലും സുപ്രീം കോടതി തള്ളിക്കളഞ്ഞു. അടിച്ചമർത്തലുകൾക്കെതിരെ ശബ്ദമുയർത്തിയതിന്റെ പേരിൽ സ്വന്തം മക്കളെപ്പോലും ഒരു നോക്കു കാണാനാകാതെ, തലചായ്ക്കാൻ ഇടമില്ലാതെ ജയിലിൽ കഴിയുന്ന അമ്മമാരാണിവർ. ഒരു കടയിലെ തീപിടിത്തത്തിന്റെ ദൃശ്യങ്ങൾ പകർത്തിയതിന് മാത്രം ‘ദൈവനിന്ദ’ ചുമത്തപ്പെട്ട് ജീവന്റെ തുടിപ്പുകൾ എണ്ണിയെണ്ണി തീർക്കുന്ന ലെയ്ല അബൊൽഹസനിയെപ്പോലെയുള്ളവരുടെ കണ്ണീർ ആരും കാണാതെ പോകുന്നു.
വിധി കാത്തു കഴിയുന്ന മറ്റുള്ളവർ
68 വയസ്സുള്ള സഹ്റ ഷാഹ്ബാസ് തബാരി മുതൽ കൊച്ചു സ്വപ്നങ്ങൾ മാത്രം സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന യുവതികൾ വരെ ഈ കറുത്ത പട്ടികയിലുണ്ട്. തെരുവിൽ പൊലിഞ്ഞുപോയ ജീവനുകൾക്ക് പിന്നാലെ, ബാക്കിയുള്ളവരെക്കൂടി ഭരണകൂടത്തിന്റെ കറുത്ത കൈകൾ കൊണ്ട് ഇല്ലാതാക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ, അത് ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ തന്നെ കൂട്ടക്കണ്ണീരായി മാറുകയാണ്. സ്വന്തം രാജ്യത്ത് ജീവിക്കാനും ചിന്തിക്കാനും ആഗ്രഹിച്ചതുകൊണ്ടുമാത്രം വധശിക്ഷ കാത്തുകഴിയേണ്ടി വരുന്ന ഈ പെൺമക്കളുടെ ശബ്ദം കാലത്തിന്റെ നെഞ്ചിൽ ഒരു നീറ്റലായി അവശേഷിക്കുന്നു.
ഇരുണ്ട സെല്ലുകളിലെ അമ്മമാരുടെ തേങ്ങൽ
മക്കളെ മാറോടണയ്ക്കാൻ കൊതിച്ച ഹൃദയങ്ങളുമായി ജയിൽ അഴികൾക്ക് പിന്നിൽ കഴിയുന്ന മറിയം ഹദവന്തിനെയും മറ്റ് സഹോദരിമാരെയും ഓർക്കുമ്പോൾ ഏതൊരു മനുഷ്യന്റെയും കണ്ണുനിറഞ്ഞുപോകും. തടവറയ്ക്കുള്ളിൽ നിന്നും അവർ പുറത്തുവിടുന്ന ഓരോ ദീർഘനിശ്വാസത്തിലും സ്വാതന്ത്ര്യത്തോടുള്ള അടങ്ങാത്ത ആഗ്രഹമുണ്ട്. കേവലം ഒരു സമരമുഖത്ത് പങ്കെടുത്തതിനോ, അല്ലെങ്കിൽ ഒരു പ്രതിഷേധത്തിന്റെ ദൃശ്യം പകർത്താൻ ശ്രമിച്ചതിനോ ജീവൻ ഒടുക്കേണ്ടി വരുന്നു എന്നത് ഏത് സംസ്കൃത സമൂഹത്തെയാണ് ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത്?
ഈ കറുത്ത യാഥാർഥ്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് നമ്മൾ എപ്പോഴെങ്കിലും ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടോ? ക്രൂരമായ അടിച്ചമർത്തലുകൾക്കിടയിലും പതറാതെ പൊരുതിയ ഈ സ്ത്രീകളുടെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ അന്താരാഷ്ട്ര സമൂഹം ഇനിയും വൈകിക്കൂടാ.
