നട്ടുച്ചയ്ക്കും നേരം വെളുക്കാത്തവർ

ഇരുപത്തിയൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലെ  ആധുനിക കേരളം വിദ്യാഭ്യാസത്തിലും സാമൂഹ്യ സൂചികകളിലും ലോകത്തിനു തന്നെ മാതൃകയായി മുന്നേറുമ്പോഴും, നട്ടുച്ചയ്ക്കും നേരം വെളുക്കാത്ത ചില പ്രതിലോമ ശബ്ദങ്ങൾ നമ്മുടെ പൊതുമണ്ഡലത്തിൽ ഇന്നും പ്രതിധ്വനിക്കുന്നുണ്ട്. സമഗ്രമായ സാമൂഹിക പുരോഗതിക്കും സ്ത്രീസമത്വത്തിനും എതിരെ ചില മത-സാമുദായിക നേതൃത്വങ്ങളിൽ നിന്ന് ഉയരുന്ന  പരാമർശങ്ങൾ തികച്ചും ആശങ്കാജനകമാണ്.

മതങ്ങളെയും ആത്മീയ വിശ്വാസങ്ങളെയും വ്രണപ്പെടുത്താതെ തന്നെ പറയാം; ദൈവവിശ്വാസമോ മതബോധമോ അല്ല ഇവിടെ പ്രശ്നം. മറിച്ച്, മതത്തിന്റെ പുരോഹിത സത്തയെയും അനാചാരങ്ങളെയും മുൻനിർത്തി സമൂഹത്തെ പുറകോട്ടു നയിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന പിന്തിരിപ്പൻ ശക്തികളാണ്. സ്ത്രീ പൊതുമണ്ഡലത്തിൽ ഇറങ്ങുന്നതും നേതൃസ്ഥാനങ്ങൾ വഹിക്കുന്നതും ആണുങ്ങൾക്ക് തുല്യമായി ഉന്നത പഠന-തൊഴിൽ മേഖലകളിൽ ശോഭിക്കുന്നതും തങ്ങളുടെ നിയന്ത്രണാധികാരങ്ങളെ ചോദ്യം ചെയ്യുമോ എന്ന ഭയമാണ് ഇത്തരം പരാമർശങ്ങൾക്ക് പിന്നിൽ.

കേരളീയ നവോത്ഥാനവും സ്ത്രീകളുടെ പങ്കും

അടുക്കളയിൽ നിന്നും അരങ്ങത്തേക്ക് വരികയും അക്ഷരവെളിച്ചം നേടി സ്വാതന്ത്ര്യസമരത്തിലും സാമൂഹ്യ മാറ്റങ്ങളിലും മുന്നണിപ്പോരാളികളാവുകയും ചെയ്ത സ്ത്രീകളുടെ ചരിത്രമാണ് കേരളത്തിനുള്ളത്. അയ്യങ്കാളി, ചാവറയച്ചൻ , ശ്രീനാരായണ ഗുരു, ചട്ടമ്പി സ്വാമികൾ, വി.ടി. ഭട്ടതിരിപ്പാട് തുടങ്ങിയ നവോത്ഥാന നായകർ മുന്നോട്ടുവച്ച ആശയങ്ങൾക്ക് ഊർജ്ജം പകർന്നത് അന്നത്തെ സ്ത്രീ സമൂഹത്തിന്റെ സജീവ പങ്കാളിത്തമായിരുന്നു. മാറ് മറയ്ക്കാനുള്ള അവകാശ പോരാട്ടം (1859), കല്ലുമാല സമരം (1915) മുതൽ വിദ്യാഭ്യാസത്തിനും പൊതുവഴികളിലൂടെയുള്ള സഞ്ചാര സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനും വേണ്ടി നടത്തിയ പോരാട്ടങ്ങളിലൂടെയാണ് ഇന്നത്തെ കേരളം പണിതുയർത്തപ്പെട്ടത്. ആര്യപ്പള്ളിയെപ്പോലുള്ള വീറുള്ള വനിതകൾ അന്തർജനങ്ങളെ നവോത്ഥാനത്തിന്റെ പാതയിലേക്ക് നയിച്ചതും  പോരാട്ടങ്ങളിൽ സ്ത്രീകൾ മുന്നണിയിൽ നിന്നതും ചരിത്രരേഖയാണ്. നവോത്ഥാനം എന്നത് കഴിഞ്ഞുപോയ ഒരു കാലഘട്ടമല്ല, മറിച്ച് അനുദിനം പുതുക്കപ്പെടേണ്ട ഒരു പ്രക്രിയയാണ്. ആ പ്രക്രിയയിൽ സ്ത്രീകളെ വീണ്ടും വീടിന്റെ നാലതിരുകൾക്കുള്ളിലേക്ക് ചുരുക്കാനും അവരെ രണ്ടാംകിട പൗരന്മാരായി ചിത്രീകരിക്കാനും ശ്രമിക്കുന്നത് ചരിത്രപരമായ അബദ്ധമാണ്.

കേരള വികസന മാതൃകയും പുരോഗതിയുടെ സൂചികകളും

‘കേരള മോഡൽ’ എന്ന് ലോകമൊട്ടാകെ പ്രകീർത്തിക്കപ്പെടുന്ന വികസന നേട്ടങ്ങളിൽ പകുതിയിലധികം പങ്കും സ്ത്രീകളുടെ അധ്വാനത്തിന്റെയും ഉന്നത വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെയും ഫലമാണ്. ഉയർന്ന ആയുർദൈർഘ്യം, കുറഞ്ഞ മാതൃ-ശിശു മരണനിരക്ക്, സാക്ഷരത, ഉന്നത വിദ്യാഭ്യാസം നേടിയ പെൺകുട്ടികളുടെ എണ്ണം എന്നിവയിലെല്ലാം കേരളം മുൻപന്തിയിൽ നിൽക്കുന്നു. ദേശീയ കുടുംബ ആരോഗ്യ സർവേ (NFHS-5: 2019-2021) പ്രകാരം കേരളത്തിലെ സ്ത്രീ സാക്ഷരത 98.3 ശതമാനമാണ് (ദേശീയ ശരാശരി: 71.5%). ഉന്നത വിദ്യാഭ്യാസ പ്രവേശന നിരക്കിൽ (GER – Women: AISHE 2021-2022 റിപ്പോർട്ട് പ്രകാരം) സംസ്ഥാനത്ത് ആൺകുട്ടികളേക്കാൾ പെൺകുട്ടികളാണ് മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത് (ഏകദേശം 49%) . ലിംഗാനുപാതത്തിൽ 1000 പുരുഷന്മാർക്ക് 1084 സ്ത്രീകൾ (NFHS-5: 2019-2021) എന്ന മികവുറ്റ കണക്കാണ് കേരളത്തിനുള്ളത്.

എന്നാൽ, ഈ സൂചികകൾക്കപ്പുറം വിമർശനാത്മകമായി ചിന്തിച്ചാൽ ഒരു വലിയ വൈരുധ്യം കാണാം. വിദ്യാഭ്യാസത്തിലും വോട്ടവകാശത്തിലും മുന്നിട്ടു നിൽക്കുമ്പോഴും, തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കുന്ന അധികാര കേന്ദ്രങ്ങളിലും രാഷ്ട്രീയ-സാമുദായിക നേതൃത്വങ്ങളിലും സ്ത്രീ പങ്കാളിത്തം ഇന്നും തുലോം കുറവാണ്. പീരിയോഡിക് ലേബർ ഫോഴ്സ് സർവേ (PLFS: 2022-2023) കണക്കുകൾ പ്രകാരം ഉന്നത വിദ്യാഭ്യാസം നേടിയ സ്ത്രീകളുടെ എണ്ണത്തിന് ആനുപാതികമായ തൊഴിൽ പങ്കാളിത്ത നിരക്ക് (LFPR) കേരളത്തിൽ ഉണ്ടാകുന്നില്ല (26-28%)  മാത്രം . ഇതിന് പ്രധാന കാരണം, പുരുഷാധിപത്യപരമായ സാമൂഹ്യ ഘടനയും അത്തരം പിന്തിരിപ്പൻ ആശയങ്ങൾക്ക് ആക്കം കൂട്ടുന്ന മതപുരോഹിതന്മാരുടെ നിലപാടുകളുമാണ്.

ലിംഗസമത്വവും വർത്തമാനകാല യാഥാർഥ്യങ്ങളും

പെൺകുട്ടികൾക്ക് വിദ്യാഭ്യാസം നൽകുന്നതും അവർ തൊഴിലെടുക്കുന്നതും കുടുംബത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക ഭദ്രതയ്ക്ക് മാത്രമല്ല, ഒരു നാടിന്റെ സമഗ്ര വികസനത്തിനാണ് ആക്കം കൂട്ടുന്നത്. ഇന്ത്യൻ ഭരണഘടന ഉറപ്പുനൽകുന്ന സമത്വവും (ആർട്ടിക്കിൾ 14, 15), ജീവിക്കാനും വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യത്തിനുമുള്ള അവകാശവും (ആർട്ടിക്കിൾ 21) ഏതൊരു പൗരനുമെന്ന പോലെ സ്ത്രീകൾക്കും അവകാശപ്പെട്ടതാണ്. മതങ്ങൾ നൽകുന്ന ആത്മീയ മൂല്യങ്ങളെയോ സമുദായ സൗഹാർദ്ദത്തെയോ തകർത്തുകൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് പുരോഗമനപരമായ ആശയങ്ങളിലൂടെയാണ് ഒരു സമൂഹം മുന്നോട്ട് പോകേണ്ടത്. കുടുംബശ്രീ പോലെയുള്ള പ്രസ്ഥാനങ്ങളിലൂടെ 46 ലക്ഷത്തിലധികം സ്ത്രീകൾ  കേരളത്തിന്റെ പ്രാദേശിക സാമ്പത്തിക വ്യവസ്ഥയുടെയും സ്വയംപര്യാപ്തതയുടെയും നട്ടെല്ലായി മാറിയത് നാം കണ്ടതാണ്. ഇത്തരത്തിൽ സ്ത്രീ ശാക്തീകരണം തെളിയിക്കപ്പെട്ട ഒരു മണ്ണിൽ, മതചിഹ്നങ്ങളെ ദുരുപയോഗം ചെയ്ത് അവരെ വീണ്ടും പിന്തിരിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് ജനാധിപത്യ സമൂഹത്തിന് അപമാനമാണ്.

“സ്ത്രീകളെ പിന്നോട്ട് വലിക്കുന്ന ആശയങ്ങൾ മതത്തിന്റെ പേരിൽ പ്രചരിപ്പിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, അതിനെതിരായ പ്രതിരോധം ഉയരേണ്ടത് അതാത് സമുദായങ്ങളിൽ നിന്ന് തന്നെയാണ്. സമത്വമില്ലാത്ത പുരോഗതി അപൂർണ്ണമാണ്.”

മുന്നോട്ടുള്ള വഴി: ജനാധിപത്യപരമായ പുനർചിന്ത

നട്ടുച്ചയ്ക്ക് സൂര്യൻ ഉദിച്ചു നിൽക്കുമ്പോഴും ഇരുട്ട് മാത്രം കാണാൻ ശ്രമിക്കുന്ന വിഭാഗമായി ചില പുരോഹിത നേതൃത്വങ്ങൾ മാറരുത്. പണ്ഡിതന്മാരും സമുദായ നേതാക്കളും കാലത്തിന്റെ ചുവരെഴുത്തുകൾ വായിക്കാൻ തയ്യാറാകണം. സ്ത്രീകളെ കേവലം ഉപഭോഗവസ്തുവായോ നിയന്ത്രണത്തിലാക്കേണ്ട ഘടകമായോ കാണാതെ, തുല്യ പങ്കാളികളായി അംഗീകരിക്കാൻ സമൂഹത്തിന് സാധിക്കണം.

കേരളം കൈവരിച്ച നേട്ടങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കപ്പെടണമെങ്കിൽ, വർത്തമാനകാലത്തും ഭാവിയിലും സ്ത്രീകളുടെ അവകാശങ്ങളും അവരുടെ ആത്മാഭിമാനവും ഉയർത്തിപ്പിടിക്കേണ്ടതുണ്ട്. നിയമനിർമ്മാണ സഭകളിലും സാമുദായിക തീരുമാനങ്ങളെടുക്കുന്ന വേദികളിലും സ്ത്രീകളുടെ പങ്കാളിത്തം 50 ശതമാനത്തോളമായി ഉയരണം. പ്രതിലോമ ശക്തികളുടെ പിന്തിരിപ്പൻ ആഹ്വാനങ്ങളെ തള്ളിക്കളഞ്ഞ്, മതവിശ്വാസങ്ങളെ മാനിച്ചുകൊണ്ടുതന്നെ സ്ത്രീവിരുദ്ധ നിലപാടുകളെ യുക്തിഭദ്രമായി ചെറുക്കുക വഴി പുരോഗമനപരമായ ആശയങ്ങളിലേക്ക് കുതിക്കാൻ മലയാള സമൂഹം ഒറ്റക്കെട്ടായി നിലകൊള്ളേണ്ട സമയം അതിക്രമിച്ചിരിക്കുന്നു.

ഡോ സെമിച്ചൻ ജോസഫ്

(മൂവാറ്റുപുഴ നിർമ്മല കോളേജിലെ സാമൂഹ്യ പ്രവർത്തന വിഭാഗം അസി. പ്രഫസറും  സ്മാർട്ട് ഇന്ത്യാ ഫൗണ്ടേഷൻ എന്ന സന്നദ്ധ സംഘടനയുടെ സഹസ്ഥാപകനും ആണ് ലേഖകൻ)