ജോഡി ഫോസ്റ്റർ സംവിധാനം ചെയ്ത് 1991 ൽ പുറത്തിറങ്ങിയ ‘ലിറ്റിൽ മാൻ ടേറ്റ്’ (Little Man Tate) എന്ന ചലച്ചിത്രം, അസാധാരണമായ ബുദ്ധിശക്തിയുള്ള ഒരു കുട്ടിയുടെയും അവനെ മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന അമ്മയുടെയും കഥയാണ്. ലോകം മുഴുവൻ ഒരു കുട്ടിയെ ‘പ്രതിഭ’ എന്ന് വിളിക്കുമ്പോൾ, അവനെ കേവലം ‘എന്റെ മകൻ’ എന്ന് മാത്രം വിളിക്കാനാണ് അമ്മയുടെ ആഗ്രഹം. ഫ്രെഡ് ടേറ്റും അമ്മ ഡീഡി ടേറ്റും തമ്മിലുള്ള തീവ്രമായ അടുപ്പത്തിന്റെയും അതേസമയം അവർക്കിടയിൽ വളരുന്ന അദൃശ്യമായ അകലത്തിന്റെയും ഒടുവില് അവര് വീണ്ടും സ്നേഹിക്കുന്നതിന്റെയും മനോഹരമായ ആവിഷ്കാരമാണ് ഈ സിനിമ.
ഫ്രെഡ് അസാധാരണമായ ബുദ്ധിശക്തിയുള്ളവനാണ്. അക്കങ്ങളും സമവാക്യങ്ങളും ശാസ്ത്രീയ സിദ്ധാന്തങ്ങളും അവന് ലോകത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വ്യക്തമായ കാഴ്ചപ്പാട് നൽകുന്നു. എന്നാൽ, വെയ്ട്രസ്സായി ജോലിചെയ്യുന്ന ഡീഡി തികച്ചും വ്യത്യസ്തയാണ്. ലോകത്തെ അനുഭവങ്ങളിലൂടെ കാണുന്നവളാണവൾ. ഫ്രെഡിന്റെ ബുദ്ധി അവനെ മറ്റുള്ളവരിൽ നിന്ന് അകറ്റിനിർത്തുമ്പോൾ, അവന് ആശ്വാസം നൽകുന്നത് ഡീഡിയുടെ ലളിതവും ഊഷ്മളവുമായ സ്നേഹം മാത്രമാണ്. മകന്റെ ഉയരങ്ങളിൽ അഭിമാനം കൊള്ളുമ്പോഴും, അവന് തന്നിൽ നിന്നും വല്ലാതെ അകന്നുപോകുന്നുണ്ടോ എന്ന ഭയം ഡീഡിയുടെ കണ്ണുകളിൽ എപ്പോഴും നിഴലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ഈ സന്ദർഭത്തിലേക്കാണ് ജെയ്ൻ എന്ന പ്രൊഫസർ കടന്നുവരുന്നത്. അസാധാരണ കഴിവുള്ള കുട്ടികൾക്കായുള്ള സ്കൂൾ നടത്തുന്ന ജെയ്ൻ, ഫ്രെഡിന്റെ കഴിവിനെ ഒരു ‘സമ്പത്തായി’ കാണുന്നു. ഫ്രെഡ് ഒരു സാധാരണ കുട്ടിയെപ്പോലെ ബാല്യം ആസ്വദിക്കണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ച ഡീഡി, ഒടുവിൽ മകന്റെ ശോഭനമായ ഭാവിക്കു വേണ്ടി ജെയ്ന്റെ ശിക്ഷണത്തിന് സമ്മതം മൂളുന്നു. അതൊരു നിർണ്ണായകമായ വിടവാങ്ങലായിരുന്നു. ജെയ്ന്റെ ലോകം ഫ്രെഡിന്റെ ബുദ്ധിക്ക് വളർച്ച നൽകിയെങ്കിലും, അവന്റെ ഉള്ളിലെ കുഞ്ഞിന് വേണ്ട വാത്സല്യം നൽകാൻ ആ ലോകത്തിന് കഴിഞ്ഞില്ല. ഒടുവിൽ, ഒരു സർവകലാശാലയിൽ ക്വാണ്ടം ഫിസിക്സ് പഠിക്കുമ്പോൾ, ഫ്രെഡ് വലിയൊരു ശൂന്യത അനുഭവിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നു.
അവിടെ വച്ച്, അസാധാരണ കഴിവുള്ള കുട്ടികളെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു ടിവി ചർച്ചയിൽ വച്ച് ഫ്രെഡ് തകർന്നുപോകുന്നു. തന്റെ കഴിവുകള് പ്രകടിപ്പിക്കാനാവാതെ സ്റ്റുഡിയോയിൽ നിന്നും മൈക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞ് അവന് ഇറങ്ങിപ്പോവുകയാണ്. പരാജയത്തിന്റെ ആ നിമിഷത്തിൽ അവൻ ഓടിയെത്തുന്നത് അമ്മയുടെ അരികിലേക്കാണ്. അവിടെ വച്ച് അമ്മ അവനെ കെട്ടിപ്പിടിക്കുമ്പോൾ, അവൻ കണ്ണീരോടെ മാപ്പ് ചോദിക്കുന്നു. അപ്പോൾ ഡീഡി പറയുന്ന വാക്കുകൾ ഹൃദയസ്പർശിയാണ്:
“മോനേ, നീ ജനിച്ചതിനു ശേഷം ആദ്യമായി നിന്നെ ഞാന് കണ്ടപ്പോള് ഞാന് പറഞ്ഞത്, നീ വളരെയധികം പ്രത്യേകതയുള്ള ഒരു കുട്ടിയാണെന്നാണ്. മറ്റെല്ലാ കുട്ടികളേക്കാളും കഴിവുള്ളവനാണ് നീയെന്നും നിന്നെ ആ രീതിയില് വളര്ത്തുമെന്നും ഞാന് പറഞ്ഞു. പക്ഷേ, ചിലപ്പോഴൊക്കെ എന്റെ തീരുമാനങ്ങള് ആവശ്യമായ ആലോചനകള് ഇല്ലാതെയായിരുന്നു. ഞാനത് മനസ്സിലാക്കുന്നു. ഇനി അങ്ങനെയൊന്നും ഉണ്ടാവില്ല. മോനേ, ഞാന് നിന്നെ ഒത്തിരി സ്നേഹിക്കുന്നു.” അമ്മയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്ന ഫ്രെഡിന്റെ ചിത്രം നമ്മളിലും വാത്സല്യവും സ്നേഹവും ഉണര്ത്തും.
ഈ സിനിമ നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നത്, സ്നേഹം എന്നത് വലിയ അറിവുകളിലോ, നേട്ടങ്ങളിലോ അല്ല, മറിച്ച് പരസ്പരമുള്ള തിരിച്ചറിവിലാണെന്നാണ്. ഫ്രെഡിന്റെ ബുദ്ധി അവന് ലോകത്ത് വിജയം നേടിക്കൊടുത്തേക്കാം. എന്നാൽ, ആ വിജയങ്ങൾക്കപ്പുറം സമാധാനം നൽകാൻ അമ്മയുടെ സാന്നിധ്യത്തിനു മാത്രമേ കഴിയൂ. അവൻ ഏകനാകുമ്പോൾ, അവനെ ചേർത്തുപിടിക്കാൻ അമ്മയുടെ കൈകൾ വേണം. എത്ര വലിയ പദവികളിലെത്തിയാലും, എത്ര ഉയരങ്ങളിൽ പറന്നാലും, അമ്മയുടെ മുന്നിൽ ഓരോ മകനും ഒരു കൊച്ചുകുട്ടിയാണ്.
ഡീഡിക്ക് വിദ്യാഭ്യാസമില്ലായിരിക്കാം. എന്നാൽ, മകന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് തിരിച്ചറിയാൻ അവൾക്ക് ഒരു പ്രത്യേക സിദ്ധിയുണ്ട്. ലോകം ഫ്രെഡിനെ ഒരു ‘ലിറ്റിൽ മാൻ’ (ചെറിയ മനുഷ്യൻ) ആയി കാണുമ്പോൾ, ഡീഡി അവനെ അവളുടെ പ്രിയപ്പെട്ട ഫ്രെഡ് ആയിത്തന്നെ കാണുന്നു. ഈ സിനിമ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത് നമ്മുടെ ജീവിതത്തെയാണ്. തിരക്കുകൾക്കിടയിൽ നമ്മൾ പലപ്പോഴും നമ്മുടെ അമ്മമാരുടെ യഥാർഥ വില മറന്നുപോകാറുണ്ട്. എന്നാൽ, അവർ നമുക്കു വേണ്ടി അനുഭവിച്ച ത്യാഗങ്ങളും നൽകിയ സ്നേഹവും ഒരിക്കലും വിസ്മരിക്കാന് പാടുള്ളതല്ല.
മാതൃത്വം എന്നത് പുസ്തകങ്ങളിൽ നിന്ന് പഠിക്കാവുന്ന ഒന്നല്ല; അതൊരു വലിയ അനുഭവമാണ്. ഫ്രെഡിനെപ്പോലെ ബുദ്ധിമാനായ ഒരു മകൻ അമ്മയുടെ സ്നേഹത്തിന്റെ വില മനസ്സിലാക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, നമ്മളും അത് തിരിച്ചറിയണം. മാതൃസ്നേഹത്തിന്റെ കൂടണയാൻ നമ്മളും തിരികെ സഞ്ചരിക്കണം. നമ്മളിലെ ‘പ്രതിഭ’യേക്കാൾ വലുത്, നമ്മളിലെ ‘മകൻ’ അല്ലെങ്കിൽ ‘മകൾ’ എന്ന സത്യമാണെന്ന് തിരിച്ചറിയുന്നതാണ് യഥാർഥ ജീവിതവിജയം.
ഫാ. ജി. കടൂപ്പാറയിൽ MCBS
