മനുഷ്യഹൃദയത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്കും അതിന്റെ സങ്കീർണ്ണതകളിലേക്കും നടത്തുന്ന ഒരു യാത്രയാണ് നറ്റ്സുമെ സോസെക്കിയുടെ (Natsume Soseki) ‘കൊക്കോറോ’ (Kokoro) എന്ന നോവൽ. ജപ്പാനീസ് ഭാഷയിൽ ‘കൊക്കോറോ’ എന്നാൽ ‘ഹൃദയം’ എന്നാണ് അർഥം. ഒരു വിദ്യാർഥിയും ‘സെൻസെയ്’ എന്ന് അവൻ വിളിക്കുന്ന നിഗൂഢമായ ഒരു മനുഷ്യനും തമ്മിലുള്ള സൗഹൃദത്തിലൂടെയാണ് കഥ വികസിക്കുന്നത്. സെന്സെയ് എന്നാല് അധ്യാപകൻ എന്നര്ഥം. ഈ നോവൽ കേവലം ഒരു സൗഹൃദത്തിന്റെ കഥയല്ല, മറിച്ച് ഒറ്റപ്പെടൽ, കുറ്റബോധം, ആത്മസമർപ്പണം എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു ദാർശനിക അന്വേഷണമാണ്.
സെൻസെയ് എന്ന കഥാപാത്രം ജീവിതത്തോട് മടുപ്പ് തോന്നിയ, ലോകത്തിൽ നിന്ന് ഒഴിഞ്ഞുമാറി ജീവിക്കുന്ന ഒരാളാണ്. തന്റെ ഉള്ളിൽ എവിടെയോ ഒളിപ്പിച്ചുവച്ച ഒരു വലിയ പാപബോധത്തിന്റെ ഭാരമാണ് അദ്ദേഹത്തെ വല്ലാതെ വേട്ടയാടുന്നത്. മനുഷ്യർ പരസ്പരം അകന്നുനിൽക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചും സ്നേഹത്തിന്റെ പേരിൽ പോലും സ്വാർഥത ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചും
ഈ കൃതിയിലെ ഏറ്റവും ഹൃദയസ്പർശിയായ വശം, സെൻസെയും തന്റെ സുഹൃത്തും തമ്മിലുള്ള ബന്ധമാണ്. സ്നേഹിക്കാൻ ആഗ്രഹമുണ്ടെങ്കിലും മുൻകാല അനുഭവങ്ങൾ കാരണം അതിന് ഭയക്കുന്ന ഒരു മനുഷ്യന്റെ നിസ്സഹായാവസ്ഥ ഇതിലുണ്ട്. നമ്മൾ പലപ്പോഴും നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ ഇരുട്ടിനെ മറ്റുള്ളവർ കാണുമോ എന്ന് ഭയന്ന് മുഖംമൂടികൾ അണിയുന്നു. എന്നാൽ, യഥാർഥ സ്നേഹം സംഭവിക്കുന്നത് ആ മുഖംമൂടികൾ അഴിച്ചുവയ്ക്കുമ്പോഴാണ്.
നമ്മുടെ വർത്തമാനകാല ജീവിതത്തിൽ, നാം പലപ്പോഴും വലിയ ജനക്കൂട്ടങ്ങൾക്കിടയിലാണ് ജീവിക്കുന്നത്. എന്നിരുന്നാലും നാം ഓരോരുത്തരും ഓരോ ദ്വീപി പോലെ ഒറ്റപ്പെട്ടവരാണ്. ഡിജിറ്റൽ യുഗത്തിലെ ആശയവിനിമയരീതികള് നമുക്ക് നൽകുന്നത് ഒരുതരം വ്യാജ അടുപ്പം മാത്രമാണ്. ആഴത്തിൽ ഒന്ന് സംസാരിക്കാനോ, പങ്കുവയ്ക്കാനോ നമുക്ക് സമയമില്ലാത്തവിധം തിരക്കുകൾ നമ്മെ വിഴുങ്ങിക്കഴിഞ്ഞു. ഈ സാഹചര്യത്തിലാണ് ‘കൊക്കോറോ’ പ്രസക്തമാകുന്നത്. നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ ഏകാന്തതയെ തിരിച്ചറിയാനും ആ സത്യസന്ധതയോട് ചേർന്നുനിൽക്കാനും ഈ പുസ്തകം നമ്മെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു.
ഈ നോവൽ നമ്മോട് ചോദിക്കുന്നത് ഒരു വലിയ ചോദ്യമാണ്: “മറ്റൊരാളെ ഹൃദയപൂര്വം സ്നേഹിക്കാൻ നീ തയ്യാറാണോ?” സെൻസെയുടെ ജീവിതം നമുക്ക് നൽകുന്ന പാഠം, നമ്മൾ ചെയ്ത തെറ്റുകളേക്കാൾ പ്രധാനപ്പെട്ടതാണ് അവയെ എങ്ങനെ അഭിമുഖീകരിക്കുന്നു എന്നത്. നോവലില് സെൻസെയ് സ്വയം ജീവിതം അവസാനിപ്പിക്കുന്നത് നമ്മള് കാണുന്നു. അതായിരുന്നില്ല അയാള് ചെയ്യേണ്ടിയിരുന്നതെന്ന് വായനക്കാരായ നമുക്കറിയാം. അയാള് തന്നെ അലട്ടുന്ന പ്രശ്നം വിശ്വാസമുള്ള ഒരാളോട് പങ്കുവച്ച് അതില് നിന്നും മോചനം നേടേണ്ടതായിരുന്നു.
ഏകാന്തത എന്നത് ഒരു ശപിക്കപ്പെട്ട അവസ്ഥയല്ല, മറിച്ച് നമ്മളെ നമ്മളായിത്തന്നെ തിരിച്ചറിയാനുള്ള ഒരു അവസരമാണ്. ആ ഏകാന്തതയിൽ നിന്നാണ് സ്നേഹത്തിന്റെ വലിയ പാഠങ്ങള് ജനിക്കുന്നത്. നമ്മൾ മറ്റുള്ളവരിൽ നിന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കുന്ന സ്നേഹത്തേക്കാൾ, നമ്മൾ മറ്റുള്ളവർക്ക് നൽകുന്ന സ്നേഹത്തിന് കൂടുതൽ ആയുസ്സുണ്ട്. നമ്മൾ പലപ്പോഴും സ്നേഹം തേടി അലയുന്നു. എന്നാൽ, സ്നേഹം നമ്മുടെ ഉള്ളിൽത്തന്നെയാണ് ഉള്ളതെന്ന് നാം മറന്നുപോകുന്നു.
ഈ പുസ്തകം വായനക്കാരോട് ആവശ്യപ്പെടുന്നത്, കുറച്ചു കൂടി കാരുണ്യത്തോടെയും ആഴത്തിലും മറ്റുള്ളവരെ വീക്ഷിക്കാനാണ്. നമ്മൾ കാണുന്നതിനപ്പുറം ഓരോ മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിലും ഒരു വലിയ കഥയുണ്ട്, വേദനയുണ്ട്, പ്രതീക്ഷയുണ്ട്. ആ കഥകളെ മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ ഈ ലോകം കുറച്ചുകൂടി മനോഹരമാകും. നമ്മൾ ഓരോരുത്തരും പരസ്പരം ബന്ധിക്കപ്പെട്ടവരാണ്, ആ ചങ്ങലയുടെ കണ്ണി സ്നേഹം മാത്രമാണ്.
നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ മറ്റുള്ളവരോട് കരുണ കാണിക്കുകയും അവർക്ക് താങ്ങായിനിൽക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടത് അത്യാവശ്യമാണ്. ആരെയും ഒറ്റപ്പെടാൻ അനുവദിക്കാതിരിക്കുക എന്നതും പ്രധാനപ്പെട്ടതാണ്. സ്വന്തം പ്രവൃത്തികളിലൂടെ മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവിതം ദുഷ്കരമാക്കരുത് എന്ന ബോധ്യം എപ്പോഴും ഉണ്ടായിരിക്കണം. ചുരുക്കത്തിൽ, ഞാൻ മൂലം ആരും ഒറ്റപ്പെടലിന്റെ മതിൽക്കെട്ടിനുള്ളിൽ ആയിപ്പോകാൻ ഇടയാകരുത് എന്ന് നാം ഉറപ്പുവരുത്തേണ്ടതുണ്ട്.
അവസാനമായി, ‘കൊക്കോറോ’ നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നത് ഇന്നത്തെ നാളെയെക്കുറിച്ചുള്ള വേവലാതികൾ മാറ്റി, വർത്തമാനകാലത്തെ സ്നേഹം കൊണ്ട് നിറയ്ക്കാനാണ്. ഏതുനിമിഷവും മരണം സംഭവിക്കാം. എന്നാൽ, അതിനു മുമ്പ് സ്നേഹിച്ചുകൊണ്ട് മരിക്കാൻ സാധിക്കണം. ജീവിതത്തിന്റെ അർഥം കണ്ടെത്തുന്നത് നേട്ടങ്ങളിലല്ല, മറിച്ച് മറ്റുള്ളവരുടെ ഹൃദയത്തിൽ സ്നേഹത്തിന്റെ ഒരു ചെറിയ വിത്തായി അവശേഷിക്കുന്നതിലാണ്. ഈ തിരിച്ചറിവ് നമ്മുടെ ജീവിതത്തെ ഒരു പ്രതീക്ഷയുടെ യാത്രയാക്കട്ടെ.
ഫാ. ജി. കടൂപ്പാറയിൽ MCBS
