ലളിതാംബിക അന്തർജനത്തിന്റെ ‘അഗ്നിസാക്ഷി’ എന്ന നോവലിൽ തേതിക്കുട്ടിയിൽ തുടങ്ങി ദേവകി മനംപള്ളിയിലൂടെ സ്വാമിനി സുമിത്രാനന്ദ എന്ന നിലയിലേക്ക് വളരുന്ന കേന്ദ്രകഥാപാത്രത്തിന്റെ ആത്മീയവും മാനസികവും സാമൂഹ്യവുമായ പരിവർത്തനങ്ങൾ വളരെ ശ്രദ്ധേയമാണ്. ഈ യാത്രയിൽ, ബാല്യകാലത്ത് പള്ളിയുടെ പടവുകളിൽ വച്ച് പരിശുദ്ധ മറിയത്തിന്റെ തിരുസ്വരൂപം കണ്ട് വിസ്മയിക്കുന്ന ആ പെൺകുട്ടിയുടെ മനസ്സ്, മാതൃത്വത്തെക്കുറിച്ചുള്ള തന്റെ ആദ്യത്തെ ഉൾക്കാഴ്ച ആർജിക്കുന്നത് ഈ നോവലിലെ വളരെ മനോഹരമായ ഒരു ഭാഗമാണ്. ഇപ്രകാരമാണ് ആ ഭാഗം.
ഭൂതകാലത്തിന്റെ മുടൽമഞ്ഞിനിടയിലെവിടെയോ ഒരു നദി ഒഴുകുന്നു. നദിയിൽ ഒരു കുറ്റൻ കെട്ടുവഞ്ചി. മൂടിക്കെട്ടിയ യാത്രക്കാരി വളവരയ്ക്കിലൂടെ പത്തു വയസ്സായ ഒരു പെൺകുട്ടി പുറത്തേക്കു നോക്കിയിരിക്കയാണ്.
എന്തെല്ലാം കാഴ്ചകൾ! ജലപുഷ്പങ്ങൾ, കൊറ്റികൾ, ചീങ്കണ്ണികൾ, മേലേ നിർമ്മലമായ നീലാകാശത്ത് ചന്ദ്രക്കല തെളിയുന്നു. ഹായ്! എന്തു മനോഹരം! കുറേ ചെന്നപ്പോൾ നദി രണ്ടു കൈവഴിയായി പിരിയുകയാണ്. തീരത്തൊരിടത്ത്, കൊടിമരം പോലെ, ഉയർന്ന ഒരു മന്ദിരം. നിറയെ മെഴുകുതിരികൾ എരിഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. മണിനാദം മുഴങ്ങുന്നു. ‘നന്മനിറഞ്ഞോരമ്മേ!’ എന്ന് ആരംഭിക്കുന്ന ഗാനം. ബാലിക സഹോദരനെ വിളിച്ചു:
“ഓപ്പേ, ഇതാ ഒരമ്പലം. നമുക്കിവിടെ ഇറങ്ങാം, തൊഴാം.”
അയാൾ പറഞ്ഞു: “അമ്പലമല്ല, പള്ളിയാണ്. നസ്രാണികളുടെ പ്രാർഥനാസ്ഥലം. എന്താ, കുട്ടിക്കിവിടെ ഇറങ്ങി തൊഴണോ?”
“വേണം,” എന്നു പറഞ്ഞു കുട്ടി. വിളക്കുവച്ച അമ്പലങ്ങളിലൊക്കെ തൊഴുന്നത് സുകൃതമാണെന്ന് അന്നവൾ വിശ്വസിച്ചിരുന്നു. ഒരേയൊരു ജ്യേഷ്ഠൻ; ഒരൊറ്റ അനുജത്തിയും. വാശിയെന്തും സാധിപ്പിക്കും. വഞ്ചി കരയിലടുപ്പിച്ച് യുവാവ് കുട്ടിയുടെ കൈപിടിച്ചു നടന്നു. പള്ളിയുടെ പടികയറി. ക്രൂശിതനായ യേശുവിന്റെ രൂപം. അരികെ ഉണ്ണി ഈശോയെ കൈകളിലെടുത്ത് അമ്മ. ചുറ്റും മെഴുകുതിരികൾ ജ്വലിക്കുന്നു. മുട്ടുകുത്തി നിവർന്ന ആളുകൾ പ്രാർഥിക്കുന്നു: “നന്മനിറഞ്ഞ മറിയമേ! നിനക്കു സ്തുതിയായിരിക്കട്ടെ, സ്തുതിയായിരിക്കട്ടെ! ആകാശത്തെപ്പോലെ ഭൂമിയിലും വരണമേ! ആമേൻ!”
ബാലിക ചോദിച്ചു: “ഏതാണ് ആ അമ്മ? ശ്രീകൃഷ്ണന്റെയോ അതോ ശ്രീരാമന്റെയോ?”
“അല്ല കുട്ടി. ശ്രീ യേശുവിന്റെ അമ്മയായ മറിയത്തിന്റെ പ്രതിമയാണിത്. ലോകത്ത് ഇത്ര ഭാഗ്യമുള്ള ഒരു സ്ത്രീ വേറെ ഉണ്ടായിട്ടില്ല. മനുഷ്യവർഗത്തിന്റെ രക്ഷയ്ക്കു വേണ്ടി ബലിയാടായ ഒരു പുത്രനുണ്ടായല്ലോ അവർക്ക്. ശരി, പോവാം. അമ്മ അറിയരുത്. ശകാരിക്കും.”
അവർ പടിയിറങ്ങി. കുട്ടിക്ക് അയാൾ പറഞ്ഞതൊന്നും മനസ്സിലായില്ല. എന്നാലും ചിന്തിച്ചു: ‘ആഹാ, എന്തു നല്ല അമ്മ! എന്തൊരുത്താണ്! എനിക്കും ഇതുപോലെ ഒരമ്മയാവണം.’
പരിശുദ്ധ മറിയത്തിൽ ദർശിച്ച മാതൃഭാവം ആ പെൺകുട്ടിയുടെ മനസ്സിൽ ഒരു വലിയ സ്വപ്നമായി മാറുന്നു. സ്വന്തം പുത്രനെ ലോകത്തിന്റെ രക്ഷയ്ക്കായി ബലിയർപ്പിക്കാൻ തയ്യാറായ ആ അമ്മയുടെ ത്യാഗപൂർണ്ണമായ ജീവിതം, അവൾക്ക് മാതൃത്വത്തിന്റെ പുതിയൊരു നിർവചനം നൽകി. മതപരമായ ഭേദചിന്തകൾക്കപ്പുറം, സ്നേഹനിധിയായ ഒരു അമ്മയായിരിക്കുക എന്ന വലിയ ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് ആ ബാലികയുടെ മനസ്സ് ഉയർന്നു. ‘എനിക്കും ഇതുപോലെ ഒരമ്മയാവണം’ എന്ന അവളുടെ ചിന്ത, പരിശുദ്ധ മറിയം നൽകുന്ന മാതൃത്വത്തിന്റെ മാതൃക എത്രമാത്രം ആഴമുള്ളതാണെന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നു.
ലോകത്തുള്ള സകല അമ്മമാരിലും ദിവ്യമായ ആ മാതൃഭാവത്തിന്റെ അംശങ്ങൾ അന്തർലീനമായിരിക്കുന്നു. വേദനകളെയും ത്യാഗങ്ങളെയും സ്നേഹത്താൽ മറികടക്കാനുള്ള അമ്മയുടെ കഴിവാണ് ഒരു കുഞ്ഞിനെ വളർത്തുന്നതിലെ ഏറ്റവും വലിയ ശക്തി. മറിയത്തിന്റെ മാതൃകയിൽ നിന്ന് പ്രചോദനം ഉൾക്കൊണ്ട്, വാത്സല്യത്തിന്റെയും കരുതലിന്റെയും പ്രതീകമായി മാറാൻ ഏതൊരു സ്ത്രീക്കും സാധിക്കും. ഓരോ അമ്മയും തങ്ങളുടെ കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് നൽകുന്ന സ്നേഹം ലോകത്തിലെ തന്നെ ഏറ്റവും വലിയ പുണ്യങ്ങളിലൊന്നായി മാറുമ്പോൾ, മറിയം എന്ന സങ്കൽപ്പം കാലാതിവർത്തിയായ ഒരു മാതൃകയായി നിലകൊള്ളുന്നു.
ഫാ. ജി. കടൂപ്പാറയിൽ MCBS
