മലയാളിയുടെ വൈകാരിക ഭൂപടത്തിൽ കവിതയുടെയും സംഗീതത്തിന്റെയും അനശ്വര വസന്തം തീർത്ത മഹാപ്രതിഭയായിരുന്നു വയലാർ രാമവർമ്മ. സർഗഭാവനയുടെ സമാനതകളില്ലാത്ത ഒരു സാമ്രാജ്യം മലയാളിക്ക് സമ്മാനിച്ച് അകാലത്തിൽ വിടപറഞ്ഞുപോയ ആ മഹാനായ കവിയുടെ ഓർമ്മകൾക്കു മുന്നിൽ പ്രണാമം അർപ്പിക്കേണ്ട ദിവസം കൂടിയാണ് ഇന്ന്.
പാട്ടുകളെയും കവിതകളെയും ആത്മാവോളം പ്രണയിച്ചു തുടങ്ങിയ കാലം തൊട്ടേ മനസ്സിൽ കുടിയേറിയ വരികളാണ് വയലാറിന്റേത്. അക്ഷരങ്ങൾ കൊണ്ട് അതിമനോഹരമായ വാങ്മയ ചിത്രങ്ങൾ വരയ്ക്കാനും, കേവലം വാക്കുകൾക്ക് വികാരങ്ങളുടെ കടലാഴം നൽകാനും അദ്ദേഹത്തോളം പോന്ന മറ്റൊരു കവി മലയാളത്തിൽ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ടോ എന്നത് സംശയമാണ്.
“ഓണക്കോടി ഞൊറിഞ്ഞുടുത്തു
കമുകിൻ പൊൻപ്പൂക്കുലച്ചാർത്തുമായ്…”
“പ്രാണപ്രേയസി, കാവ്യകന്യ,
കവിളത്തൊന്നുമ്മ വച്ചീടവേ…”
‘സർഗസംഗീതം’ എന്ന കവിതയിൽ തന്റെ കാവ്യകന്യകയെ പ്രാണപ്രേയസിയായി സങ്കൽപിച്ചാണ് വയലാർ ആവിഷ്കരിക്കുന്നത്. പ്രകൃതിയിലെ സകല മനോഹരിതയെയും കാവ്യസങ്കൽപത്തിലേക്ക് ആവാഹിച്ച വയലാറിന്റെ ഭാവനയുടെ തെളിമ അവിസ്മരണീയമാണ്. പ്രകൃതിയെയും മനുഷ്യവികാരങ്ങളെയും ഇത്രമേൽ ലാളിത്യത്തോടെയും എന്നാൽ ആഴത്തിലും സമന്വയിപ്പിക്കാൻ വയലാറിനു മാത്രമുള്ള പ്രത്യേക കഴിവായിരുന്നു അത്.
വയലാർ എന്ന് കേൾക്കുമ്പോൾതന്നെ മനസ്സിലേക്ക് ഓടിയെത്തുന്നത് ‘വയലാർ – ദേവരാജൻ’ എന്ന വിസ്മയ കൂട്ടുകെട്ടാണ്. മലയാള ചലച്ചിത്ര സംഗീതചരിത്രത്തിലെ എക്കാലത്തെയും വലിയ അദ്ഭുതമായിരുന്നു ഈ സൗഹൃദം. വയലാറിന്റെ തൂലികയിൽ നിന്ന് വരികൾ ഒഴുകിയെത്തുമ്പോൾ, ദേവരാജൻ മാസ്റ്ററുടെ വിരലുകളിൽ നിന്ന് അതിന് അനുയോജ്യമായ നാദപ്രപഞ്ചം പിറവിയെടുക്കുമായിരുന്നു. അവരുടെ കൂട്ടുകെട്ടിൽ പിറന്ന ഓരോ പാട്ടും ഓരോ അനുഭവമാണ്. രാഗവും ഭാവവും താളവും അക്ഷരങ്ങളും തമ്മിൽ ഇത്രമേൽ ആഴത്തിൽ പ്രണയത്തിലായ മറ്റൊരു സംഗീതയുഗം മലയാളത്തിൽ ഉണ്ടായിട്ടില്ല.
ആ പ്രകൃതിഭംഗിയും ഗ്രാമീണതയും തൊട്ടറിഞ്ഞ എത്രയെത്ര വരികളാണ് നമുക്ക് മുൻപിൽ അവർ തുറന്നുവച്ചത്!
“ചക്രവർത്തിനീ നിനക്കു ഞാനെന്റെ ശിൽപഗോപുരം തുറന്നു…”
“മനുഷ്യൻ മതങ്ങളെ സൃഷ്ടിച്ചു… മതങ്ങൾ ദൈവങ്ങളെ സൃഷ്ടിച്ചു…”
“പ്രവാചകന്മാരേ, പറയൂ പ്രഭാതമകലെയാണോ…”
എന്നിങ്ങനെ കാൽപനികതയും തത്ത്വചിന്തയും വിപ്ലവവും പ്രണയവും ഒരുപോലെ നിറഞ്ഞുനിന്ന എണ്ണമറ്റ പാട്ടുകൾ വയലാർ നമുക്കായി തന്നു. വയലാർ രാമവർമ്മ നമ്മെ വിട്ടുപിരിഞ്ഞിട്ട് 51 വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞെങ്കിലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ അക്ഷരങ്ങൾക്ക് ഒരൽപം പോലും ആയുസ്സ് കുറഞ്ഞിട്ടില്ല. റേഡിയോ തരംഗങ്ങളിലൂടെയും ഡിജിറ്റൽ യുഗത്തിലെ പുതിയ കേൾവികളിലൂടെയും ആ ശബ്ദം ഇന്നും അമരമായി നിലനിൽക്കുന്നു. മലയാളം ഉള്ളിടത്തോളം കാലം, മലയാളി പാട്ടുകളെ പ്രണയിക്കുന്നിടത്തോളം കാലം വയലാർ എന്ന പേരും ആ കാവ്യസൗന്ദര്യവും നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ നിത്യവസന്തമായി പെയ്തുകൊണ്ടേയിരിക്കും.
ഡോ സെമിച്ചൻ ജോസഫ്
(മൂവാറ്റുപുഴ നിർമ്മല കോളേജിലെ സാമൂഹ്യപ്രവർത്തന വിഭാഗം അസി. പ്രഫസറും സ്മാർട്ട് ഇന്ത്യാ ഫൗണ്ടേഷൻ എന്ന സന്നദ്ധസംഘടനയുടെ സഹസ്ഥാപകനുമാണ് ലേഖകൻ)
