അടുത്തകാലത്തായി മാധ്യമങ്ങളിൽ നിറയുന്ന വാർത്തകൾ കേരളത്തിന്റെ സാമൂഹ്യ മനസാക്ഷിയെ കഠിനമായി ഉലയ്ക്കുന്നതാണ്. ആലപ്പുഴ ഹരിപ്പാട് കരുവാറ്റയിൽ എഴുപത്തിയാറുകാരനായ വയോധികൻ സ്വന്തം പേരക്കുട്ടിയുടെയും സുഹൃത്തുക്കളുടെയും കൈകളാൽ ക്രൂരമായി കൊല്ലപ്പെട്ട സംഭവം നമ്മെ കൊണ്ട് ചെന്ന് എത്തിക്കുന്നത് കേവലമൊരു കുറ്റകൃത്യത്തിന്റെ വിവരങ്ങളിലല്ല, മറിച്ച് നമ്മുടെ കൗമാരക്കാർക്കിടയിൽ സംഭവിക്കുന്ന അതിതീവ്രമായ ഭാവമാറ്റങ്ങളിലാണ്. മൊബൈൽ ഫോണും ബൈക്കും വാങ്ങാൻ പണം കണ്ടെത്താനായി സ്വന്തം മുത്തശ്ശനെ തലയ്ക്കടിച്ചും ശ്വാസം മുട്ടിച്ചും കൊലപ്പെടുത്താൻ കൊട്ടേഷൻ നൽകുന്ന, ആ ദൃശ്യങ്ങൾ വീഡിയോ കോളിലൂടെ തത്സമയം കണ്ട് കൊണ്ടിരിക്കുന്ന കൗമാരം വിരൽ ചൂണ്ടുന്നത് ഭീതിദമായ സാമൂഹിക യാഥാർഥ്യത്തിലേക്കാണ്.
മുതിർന്നവരേക്കാൾ ആസൂത്രിതമായി കുറ്റകൃത്യങ്ങൾ ചെയ്യുന്ന കുട്ടികളെ ‘പ്രായപൂർത്തിയാകാത്തവർ’ എന്ന ഒറ്റ പരിഗണന നൽകി നിയമത്തിന്റെ ആനുകൂല്യം നൽകണമോ എന്ന ജസ്റ്റിസ് കമാൽ പാഷയെപ്പോലുള്ളവരുടെ ചോദ്യങ്ങൾ ഇതോടൊപ്പം ഉയർന്നു വരുന്നുണ്ട്. കൗമാരക്കാരായ കുറ്റവാളികളുടെ കാര്യത്തിൽ നിയമപരമായ ഭേദഗതികൾ ആവശ്യമാണോ എന്ന് ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടുമ്പോഴും, ഒരു സാമൂഹിക പ്രവർത്തകനും കൗൺസിലറും എന്ന നിലയിൽ എന്തുകൊണ്ടാണ് നമ്മുടെ കുട്ടികൾ ഇത്തരം ഭീകരമായ വഴിത്തിരിവുകളിലേക്ക് എത്തുന്നത് എന്ന ചിന്ത കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ പരിശോധിച്ച് പരിഹാരം കണ്ടെത്തേണ്ടതുണ്ട്.
കൗമാരക്കാരിൽ കണ്ടുവരുന്ന ഈ അതിക്രമവാസനയ്ക്ക് പിന്നിൽ പ്രധാനമായും മൂന്ന് മനഃശാസ്ത്രപരമായ കാരണങ്ങളാണുള്ളത്. ഒന്നാമതായി, ഉടനടി ആഗ്രഹങ്ങൾ സാക്ഷാത്കരിക്കപ്പെടണം എന്ന ആധുനിക ഉപഭോഗ സംസ്കാരമാണ് (Instant Gratification). പുതിയ സ്മാർട്ട്ഫോൺ, പുതിയ ബൈക്ക്, ആഡംബര ജീവിതം എന്നിവ സ്വന്തമാക്കാൻ ഏത് അതിരുകളും ലംഘിക്കാൻ അവർ തയ്യാറാകുകയും, ആഗ്രഹങ്ങൾ നിഷേധിക്കപ്പെടുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന വിരാമമില്ലാത്ത നിരാശ അവരെ അക്രമത്തിലേക്ക് നയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. രണ്ടാമതായി, സഹാനുഭൂതിയുടെയും അനുകമ്പയുടെയും വറ്റലാണ്. ക്രൂരമായ കൊലപാതകം വീഡിയോ കോളിലൂടെ തത്സമയം കാണിക്കാൻ സാധിക്കുന്നത് കുട്ടിയിൽ മാനുഷിക വികാരങ്ങൾ ഇല്ലാതായതുകൊണ്ടാണ്. അക്രമസ്വഭാവമുള്ള വീഡിയോ ഗെയിമുകളും ഡിജിറ്റൽ ഉള്ളടക്കങ്ങളും കുട്ടികളിൽ അനുകമ്പ ഇല്ലാതാക്കാൻ ഇടയാക്കുന്നു. മൂന്നാമതായി, കുടുംബബന്ധങ്ങളിലെ വിടവും മാതാപിതാക്കളുടെ നിരീക്ഷണക്കുറവുമാണ്. തിരക്കുകൾക്കിടയിൽ കുട്ടികളുടെ സൗഹൃദങ്ങളോ ആവശ്യങ്ങളോ കൃത്യമായി മനസ്സിലാക്കാൻ മാതാപിതാക്കൾക്ക് സാധിക്കാതെ പോകുന്നു.
ഈ പ്രതിസന്ധിയെ നേരിടാൻ അടിയന്തരമായി പ്രായോഗികമായ ചില മാറ്റങ്ങൾ വരുത്തേണ്ടതുണ്ട്. എല്ലാ വിദ്യാലയങ്ങളിലും പ്രൊഫഷണൽ കൗൺസിലർമാരുടെ സേവനം ഉറപ്പാക്കുകയും കുട്ടിയിലെ പെരുമാറ്റ വൈകല്യങ്ങൾ (Behavioral changes) ആദ്യഘട്ടത്തിൽ തന്നെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് പരിഹരിക്കാൻ ‘ഏർലി ഇന്റർവെൻഷൻ’ സംവിധാനം ശക്തിപ്പെടുത്തുകയും വേണം. കൂടാതെ, ‘നോ’ എന്ന് പറയേണ്ടിടത്ത് കുട്ടികളോട് അത് കൃത്യമായി പറയാൻ മാതാപിതാക്കൾ പഠിക്കേണ്ടതുണ്ട്. എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും ഉടനടി സാധിപ്പിച്ചു കൊടുക്കുന്നത് കുട്ടികളിൽ സഹനശക്തി ഇല്ലാതാക്കും. വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ കുട്ടികളുമായി തുറന്ന ആശയവിനിമയത്തിനും മൂല്യബോധനത്തിനും മാതാപിതാക്കൾ സമയം കണ്ടെത്തേണ്ടതുണ്ട്.
അതോടൊപ്പം, കുട്ടികളുടെ ഡിജിറ്റൽ ഉപഭോഗത്തിന് കൃത്യമായ അതിരുകൾ നിശ്ചയിക്കുകയും അക്രമവാസന വളർത്തുന്ന ഗെയിമുകളിൽ നിന്നും ആപ്പുകളിൽ നിന്നും അവരെ അകറ്റി ഇന്റർനെറ്റ് സുരക്ഷിതമായി ഉപയോഗിക്കാൻ പ്രാപ്തരാക്കുകയും വേണം. പ്രാദേശിക തലത്തിൽ തദ്ദേശ സ്വയംഭരണ സ്ഥാപനങ്ങളുടെയും റസിഡന്റ്സ് അസോസിയേഷനുകളുടെയും നേതൃത്വത്തിൽ കുട്ടികളുടെ ലഹരി ഉപയോഗവും അക്രമവാസനയും നിരീക്ഷിക്കാൻ ജാഗ്രതാ സമിതികൾ ശക്തമാക്കണം. ഒപ്പം, കടുത്ത കുറ്റകൃത്യങ്ങളിൽ മാനസിക പക്വത പരിശോധിച്ചുള്ള നീതിനിർവഹണം ഉറപ്പാക്കുമ്പോൾ തന്നെ, ജുവനൈൽ ഹോമുകളെ കേവലം തടവറകളാക്കാതെ കുട്ടികൾക്ക് മൂല്യബോധവും തൊഴിൽ പരിശീലനവും നൽകുന്ന കൗൺസിലിംഗ് പുനരധിവാസ കേന്ദ്രങ്ങളായി മാറ്റിപ്പണിയണം.
കുട്ടികളിൽ വളരുന്ന ഇത്തരം അക്രമവാസന ഏതെങ്കിലും ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ മാത്രം പ്രശ്നമല്ല, മറിച്ച് അത് വലിയൊരു സാമൂഹിക ദുരന്തത്തിന്റെ സൂചനയാണ്. ശിക്ഷാനിയമങ്ങൾ കർശനമാക്കുന്നതിനൊപ്പം, സ്നേഹവും വ്യക്തമായ അതിരുകളും ഉള്ള കുടുംബ അന്തരീക്ഷവും മാനസിക പിന്തുണയും നൽകിയാൽ മാത്രമേ നമ്മുടെ കൗമാരങ്ങളെ വീണ്ടെടുക്കാൻ കഴിയൂ. അതിനായി സമൂഹമൊന്നാകെ ഉണർന്ന് പ്രവർത്തിക്കേണ്ട സമയം അതിക്രമിച്ചിരിക്കുന്നു.
ഡോ. സെമിച്ചൻ ജോസഫ്
(മൂവാറ്റുപുഴ നിർമ്മല കോളേജിലെ സാമൂഹ്യ പ്രവർത്തന വിഭാഗം അസി. പ്രഫസറും സ്മാർട്ട് ഇന്ത്യാ ഫൗണ്ടേഷൻ എന്ന സന്നദ്ധ സംഘടനയുടെ സഹസ്ഥാപകനും ആണ് ലേഖകൻ)
