അതൊരു ജീവിതത്തിന്റെയോ മരണത്തിന്റെയോ പോരാട്ടമാണ്. തന്റെ കുടുംബത്തെയും പ്രിയപ്പെട്ടവരെയും എബോള എന്ന മഹാവ്യാധി ബാധിക്കുമോ എന്ന പേടിയോടെയാണ് സോഫി മ്വാദവ കബുന്ദോ എന്ന നഴ്സ് ഓരോ ദിവസവും ഉറക്കമുണരുന്നത്. ഡെമോക്രാറ്റിക് റിപ്പബ്ലിക് ഓഫ് കോംഗോയിലെ (DRC) വടക്കുകിഴക്കൻ ഭാഗത്തുള്ള എബോള ചികിത്സാ കേന്ദ്രത്തിലേക്ക് അവർ നടന്നുനീങ്ങുന്നത് ജീവൻ പണയപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടാണ്.
മരണഭയത്തിനിടയിലും പതറാത്ത കാവൽക്കാർ
“കൂടുതൽ രോഗികൾ ഇവിടെ എത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. ഞങ്ങളുടെ ചില സഹപ്രവർത്തകർ ഇതിനകം തന്നെ മരണത്തിന് കീഴടങ്ങി കഴിഞ്ഞു,” കബുന്ദോ പറയുന്നു. എത്രയൊക്കെ മുൻകരുതലുകൾ എടുത്താലും ഒരു ചെറിയ അശ്രദ്ധ മതി വലിയ ദുരന്തം സംഭവിക്കാൻ. വരാൻ പോകുന്ന നാളുകളെക്കുറിച്ചുള്ള ഭയത്തോടെയാണ് തങ്ങൾ ഉറങ്ങാൻ കിടക്കുന്നതെന്നും രോഗികൾ മലവെള്ളം പോലെ ഇരച്ചെത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണെന്നും അവർ വേദനയോടെ ഓർക്കുന്നു.
അതേ ആശുപത്രിയിലെ ശുചീകരണ തൊഴിലാളിയായ മാർട്ടിൻ ബോലോമ്പിയുടെ അവസ്ഥയും വ്യത്യസ്തമല്ല. കടുത്ത മാനസിക സമ്മർദത്തിലൂടെയാണ് താൻ കടന്നുപോകുന്നതെന്ന് പറയുമ്പോഴും, തന്റെ കടമയിൽ നിന്ന് പിന്നോട്ട് പോകാൻ അദ്ദേഹം തയ്യാറല്ല. രോഗം പൂർണ്ണമായി നിയന്ത്രണവിധേയമാകുന്നതുവരെ എല്ലാ ഭയങ്ങളെയും മാറ്റിവച്ച് തങ്ങൾ പോരാടുകയാണെന്ന് അദ്ദേഹം പറയുന്നു.
പ്രതിഫലമില്ലാത്ത സേവനം: കണ്ണീരിലാഴ്ന്ന ജീവിതങ്ങൾ
എന്നാൽ, ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വേഗത്തിൽ പടരുന്ന ഈ എബോള വ്യാധിക്കെതിരെയുള്ള പോരാട്ടത്തിൽ ജീവൻ പണയപ്പെടുത്തി ജോലി ചെയ്യുന്ന ഈ മനുഷ്യർ നേരിടുന്ന ഏറ്റവും വലിയ ക്രൂരത മറ്റൊന്നാണ്— മാസങ്ങളായി അവർക്ക്ശമ്പളം ലഭിക്കുന്നില്ല!
“മെയ് മാസം മുതൽ ഞാൻ ജോലി ചെയ്യുന്നുണ്ട്. എന്നാൽ ജൂൺ മാസത്തെ ശമ്പളം മാത്രമാണ് എനിക്ക് കിട്ടിയത്,” ബോലോമ്പി പറയുന്നു. ശമ്പളമില്ലാത്തതിനെ തുടർന്ന് കഴിഞ്ഞ മാസം ചികിത്സാ കേന്ദ്രത്തിന് മുന്നിൽ സമരം ചെയ്ത നൂറിലധികം തൊഴിലാളികളിൽ ഒരാളായിരുന്നു അദ്ദേഹവും. കുടുംബത്തെ കാണാൻ പോലും സമയമില്ലാതെ ആഴ്ചയിൽ ഏഴു ദിവസവും അക്ഷരാർഥത്തിൽ രാപകലില്ലാതെ പണിയെടുക്കുന്ന ഈ മനുഷ്യരുടെ കണ്ണീർ കാണാൻ അധികാരികൾ വൈകുകയാണ്.
സംഘർഷങ്ങളും ദാരിദ്ര്യവും തീർക്കുന്ന പ്രതിസന്ധികൾ
ഫ്രാൻസിനേക്കാൾ വലിയ വിസ്തൃതിയുള്ള പ്രദേശത്ത്, പതിറ്റാണ്ടുകളായി തുടരുന്ന ആഭ്യന്തര സംഘർഷങ്ങളുടെയും ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെയും നടുവിലാണ് ഈ ദുരന്തം പടരുന്നത്. രണ്ടായിരത്തിലധികം ആളുകൾ ഇതിനകം ജീവൻ വെടിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞു. 160-ഓളം ആരോഗ്യ പ്രവർത്തകർക്ക് രോഗം ബാധിക്കുകയും അതിൽ 43 പേർ മരണപ്പെടുകയും ചെയ്തു. തെറ്റായ പ്രചാരണങ്ങളും ജനങ്ങളുടെ ഭയവും മൂലം പലരും കൃത്യസമയത്ത് ആശുപത്രികളിൽ എത്താൻ തയ്യാറാകുന്നില്ല. എങ്കിലും, പ്രത്യാശയുടെ ചെറിയ ശകലങ്ങൾ ബാക്കിയുണ്ടെന്ന് കബുന്ദോ പറയുന്നു. തങ്ങളുടെ ചികിത്സാ കേന്ദ്രത്തിൽ നിന്ന് നിരവധി പേർ ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരികെ നടന്നിട്ടുണ്ട്. ആ പുഞ്ചിരികളാണ് തങ്ങൾക്ക് വീണ്ടും മുന്നോട്ട് പോകാനുള്ള ഊർജ്ജം നൽകുന്നത് എന്നവർ പറയുന്നു.
മരണത്തിന്റെ നിഴൽ വീണുകിടക്കുന്ന കോംഗോയിലെ ഇടവഴികളിൽ, ഒരുകൂട്ടം സാധാരണ മനുഷ്യർ സ്വന്തം ജീവൻ പോലും വകവയ്ക്കാതെ മറ്റുള്ളവർക്കായി പോരാടുകയാണ്. പ്രതിഫലമില്ലാതെ, വിശപ്പടക്കാൻ പോലും വകയില്ലാതെ ജീവൻ രക്ഷാപ്രവർത്തനം നടത്തുന്ന ഈ മാലാഖമാരുടെ മുന്നിൽ ലോകം തലകുനിക്കേണ്ടതുണ്ട്.
