സഹിക്കുന്ന ഏത് മനുഷ്യനും ക്രിസ്തുവിനെ ഓര്മ്മിക്കണം. മാർട്ടിൻ സ്കോർസെസെയുടെ ‘സൈലൻസ്’ എന്ന ചിത്രം പതിനേഴാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ജപ്പാനിലെ ക്രൈസ്തവവേട്ടയുടെ പശ്ചാത്തലത്തിലുള്ളതാണ്. അവിടെ ജെസ്യൂട്ട് മിഷനറിമാരും സാധാരണക്കാരായ വിശ്വാസികളും അനുഭവിച്ച പീഡനങ്ങൾ മനുഷ്യന് സങ്കല്പിക്കാന് കഴിയുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു. സമുദ്രതീരത്ത് തിരമാലകൾക്കിടയിൽ സ്ഥാപിച്ച കുരിശുകളിൽ അവരെ തറയ്ക്കുമായിരുന്നു. കടൽത്തീരത്ത്, വേലിയേറ്റം നടക്കുമ്പോൾ വെള്ളം കയറിവരുന്ന ഭാഗത്താണ് കുരിശുകൾ സ്ഥാപിച്ചിരുന്നത്. പീഡാനുഭവത്തിന്റെ അങ്ങേയറ്റത്തെ അവസ്ഥയായിരുന്നു ഇത്. കുരിശിൽ തറയ്ക്കപ്പെട്ടവർക്ക് പെട്ടെന്ന് മരണം സംഭവിക്കില്ല; പകരം ഓരോ വേലിയേറ്റത്തിലും തിരമാലകൾ അവരുടെ ശരീരത്തിലേക്ക് ആഞ്ഞടിക്കും. ഓരോ വേലിയേറ്റത്തിലും കടൽ ഇരമ്പിവരുമ്പോൾ, ആഞ്ഞടിക്കുന്ന തിരമാലകൾ അവരെ മൂടും. ഉപ്പുവെള്ളം ശ്വാസകോശത്തിലേക്ക് ഇരച്ചുകയറി പതുക്കെപ്പതുക്കെ അവര് മരിക്കും. ഭീകരമാണ് ആ കാഴ്ച.
അങ്ങനെ മൂന്നുപേരെ കുരിശില് തറയ്ക്കുന്ന ഒരു രംഗമുണ്ട് സിനിമയില്. അതിന്റെ ഏറ്റവും വൈകാരികമായ വശം, ആ അതിഭീകരമായ വേദനയ്ക്കിടയിലും അവർ ദൈവത്തെ സ്തുതിക്കുന്നു എന്നതാണ്. പ്രത്യേകിച്ച് മൊകിച്ചി എന്ന കഥാപാത്രം. തന്റെ ശ്വാസകോശത്തിലേക്ക് വെള്ളം ഇരച്ചുകയറുമ്പോഴും, ഓരോ തിരയടിയ്ക്കിടയിലും അദ്ദേഹം കീർത്തനങ്ങൾ ആലപിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു. ആ പ്രാർഥനകൾ തിരമാലകളുടെ ഗർജനത്തിൽ മുങ്ങിപ്പോകുന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, അവസാനശ്വാസം വരെയും അദ്ദേഹം അത് തുടർന്നു. മറ്റൊരാള് മരിക്കുന്നത് ‘പറുദീസാ’ എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ടാണ്. കുരിശില് മരിച്ച ക്രിസ്തുവാണ് സഹനത്തിന്റെ പൂര്ണ്ണതയില് അവര്ക്ക് കരുത്തും കാവലും. തീവ്രസഹനത്തിലും ക്രിസ്തുവിനെ തള്ളിപ്പറയാത്ത ആ മനുഷ്യര് നമുക്കൊക്കെ മാതൃകയാണ്.
തറയ്ക്കപ്പെട്ട കരുണ
ക്രിസ്തുവിന്റെ കൈകൾ കുരിശിൽ തറയ്ക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, ലോകത്തിന് അത് തോൽവിയായി തോന്നിയിരിക്കാം. എന്നാൽ ആ തറയ്ക്കപ്പെട്ട കൈകൾ ലോകത്തെ മുഴുവൻ കെട്ടിപ്പിടിക്കാനായി വിരിച്ചുപിടിച്ചവയായിരുന്നു. പതിമൂന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ആത്മീയചിന്തകനായ മെയ്സ്റ്റർ എക്കാർട്ട് പറഞ്ഞതുപോലെ: “ദൈവം കുരിശിൽ മരിക്കുന്നത് സ്വർഗത്തെ ഭൂമിയിലേക്ക് കൊണ്ടുവരാനല്ല, മറിച്ച് ഭൂമിയെ സ്വർഗത്തോളം ഉയർത്താനാണ്.” തന്റെ കൈകൾ തറച്ചവരോട് “പിതാവേ, ഇവർ ചെയ്യുന്നത് എന്താണെന്ന് ഇവർ അറിയുന്നില്ല, ഇവരോട് ക്ഷമിക്കണമേ” എന്ന് പറയുമ്പോൾ, ക്ഷമയുടെ ഏറ്റവും വലിയ വിപ്ലവമാണ് അവിടെ സംഭവിക്കുന്നത്. പ്രതികാരം ശീലമാക്കിയ ലോകത്ത്, സ്നേഹം കൊണ്ട് ശത്രുവിനെ തോൽപിക്കുന്ന കലയാണ് കുരിശ് പഠിപ്പിക്കുന്നത്. വേദന എന്നത് ദൈവം നിങ്ങളെ ചുംബിക്കുന്നതാണ്.
പൗരസ്ത്യ സന്യാസിമാരുടെ ഇടയിൽ പറയപ്പെടുന്ന ഒരു കഥയുണ്ട്. കുരിശുമരണത്തിനു ശേഷം ഒരു മാലാഖ ദൈവത്തോട് ചോദിച്ചു: “നാഥാ, അങ്ങ് എന്തിനാണ് ആ മുറിവുകൾ ഇപ്പോഴും ശരീരത്തിൽ സൂക്ഷിക്കുന്നത്? സ്വർഗത്തിന്റെ മഹിമയിൽ അവയുടെ ആവശ്യം എന്താണ്? ദൈവം പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മറുപടി നൽകി: “ഈ മുറിവുകളാണ് മനുഷ്യന്റെ വേദനകളിലേക്കുള്ള എന്റെ വാതിലുകൾ. ഞാൻ അവരെ എത്രത്തോളം സ്നേഹിച്ചു എന്ന് ഓർമ്മിപ്പിക്കാൻ എനിക്ക് ഈ മുറിവുകൾ വേണം.” റഷ്യൻ നോവലിസ്റ്റ് ദസ്തയേവ്സ്കി ഒരിക്കൽ എഴുതി: “ലോകത്തിലെ എല്ലാ യുക്തികൾക്കുമപ്പുറം, നിരപരാധിയായ ഒരു കുട്ടി കരയുന്നതിന് എന്ത് മറുപടിയാണുള്ളത്?” ദുഃഖവെള്ളി ആ ചോദ്യത്തിന് നൽകുന്ന മറുപടി ഇതാണ്: “ദൈവം അകലെ നിന്ന് ആ കുട്ടിയുടെ കരച്ചില് കേള്ക്കുന്ന ആളല്ല, മറിച്ച് ആ വേദനയിൽ കൂടെ നില്ക്കുന്നവനാണ്.” കുരിശിൽ തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്ന ക്രിസ്തു, വേദനിക്കുന്ന ഓരോ മനുഷ്യന്റെയും പ്രതിരൂപമാണ്.
നിശ്ശബ്ദതയുടെ ഗീതം
ദുഃഖവെള്ളിയിലെ ഏറ്റവും വലിയ അദ്ഭുതം അതിന്റെ നിശ്ശബ്ദതയാണ്. ദൈവത്തിന്റെ ഭാഷയാണത്. വാക്കുകൾ തോൽക്കുന്നിടത്ത് സ്നേഹം മൗനമായി സംസാരിക്കുന്നു. “ഏറ്റവും വലിയ വേദനകൾക്ക് വാക്കുകളില്ല, അവയ്ക്ക് രക്തത്തിന്റെ നിറം മാത്രമേയുള്ളൂ” എന്നു പറഞ്ഞത് സ്പാനിഷ് കവി ലോർക്കയാണ്. കുരിശിലെ ക്രിസ്തുവിന്റെ നിശ്ശബ്ദത ലോകം കേട്ടതിൽ വച്ച് ഏറ്റവും വലിയ വിലാപവും അതേസമയം ഏറ്റവും വലിയ പ്രത്യാശയുമാണ്. നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലെ അവഗണനകളും ഒറ്റപ്പെടലുകളും ക്രിസ്തുവിന്റെ ആ വലിയ നിശ്ശബ്ദതയോട് ചേർത്തുവയ്ക്കുമ്പോൾ അവയ്ക്ക് ഒരു ദിവ്യത്വം കൈവരുന്നു. കാരണം, കുരിശ് വെറുമൊരു മരക്കഷണമല്ല, മറിച്ച് ദൈവത്തിന്റെ സ്നേഹം മനുഷ്യന്റെ സങ്കടങ്ങളുമായി സന്ധിക്കുന്ന ബിന്ദുവാണ്.
കുരിശില് അവശേഷിക്കുന്നത്
ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ഏറ്റവും സ്വാധീനശക്തിയുള്ള സ്വിസ് ശിൽപിയും ചിത്രകാരനുമായിരുന്നു ആൽബെർട്ട് ഗിയാക്കോമെറ്റി. നീണ്ടതും മെലിഞ്ഞതുമായ മനുഷ്യരൂപങ്ങളാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശിൽപങ്ങളുടെ പ്രധാന സവിശേഷത. അദ്ദേഹം ഒരു രൂപം ഉണ്ടാക്കിത്തുടങ്ങിയാൽ, അതിൽ നിന്ന് ഓരോ ഭാഗവും ചെത്തിമാറ്റിക്കൊണ്ടേയിരിക്കും. ഒടുവിൽ ഒരു കമ്പ് പോലെ മെലിഞ്ഞ, ശോഷിച്ച ഒരു രൂപം മാത്രമേ അവശേഷിക്കൂ. ഗീക്കോമെറ്റി പറയുമായിരുന്നു: “ഒരു രൂപത്തിൽ നിന്ന് എല്ലാം എടുത്തുമാറ്റിക്കഴിയുമ്പോൾ മാത്രം അവശേഷിക്കുന്ന ഒന്നാണ് അതിന്റെ യഥാർഥ സത്ത.”
ദുഃഖവെള്ളിയുടെ കുരിശിൽ സംഭവിക്കുന്നത് ഇതാണ്. ക്രിസ്തുവിൽ നിന്ന് അവന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ, അഭിമാനം, കൂടെയുണ്ടായിരുന്നവർ, ഒടുവിൽ ശ്വാസം പോലും എടുത്തുമാറ്റപ്പെട്ടു. എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ട ആ ശോഷിച്ച രൂപത്തിൽ ബാക്കിയായത് സ്നേഹം മാത്രമായിരുന്നു. ആ സ്നേഹമാണ് അവന്റെ സത്ത. ആ സ്നേഹമാണ് കുരിശിലൂടെ അവന് നമുക്ക് വെളിപ്പെടുത്തിയത്. നമ്മൾ മുറുകെപ്പിടിക്കുന്ന പലതും നഷ്ടപ്പെടുമ്പോഴാണ് നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ യഥാർഥ മനുഷ്യൻ വെളിപ്പെടുന്നത് എന്നും കാൽവരി നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.
നമ്മുടെ കുരിശുകൾ
നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലും പലതരത്തിലുള്ള കുരിശുകളുണ്ട് – രോഗത്തിന്റെ, ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെ, അല്ലെങ്കിൽ മാനസികമായ തകർച്ചകളുടെ. എന്നാൽ ക്രിസ്തുവിനോടൊപ്പം കുരിശെടുക്കുന്നവന് അത് ഭാരമല്ല, മറിച്ച് പ്രകാശത്തിലേക്കുള്ള വഴിയാണ്. മറ്റുള്ളവരുടെ സങ്കടങ്ങളിൽ അവർക്ക് താങ്ങായിനിൽക്കുമ്പോൾ നാം ക്രിസ്തുവിന്റെ കുരിശിൽ പങ്കുചേരുകയാണ്. സ്വയംകേന്ദ്രീകൃതമായ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തുകടന്ന്, മറ്റൊരാളുടെ കണ്ണീരൊപ്പാൻ തുടങ്ങുമ്പോള് ദുഃഖവെള്ളി നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ അർഥവത്താകുന്നു. ഈ വചനം നമുക്ക് മറക്കാതിരിക്കാം; “നമ്മുടെ അതിക്രമങ്ങള്ക്കു വേണ്ടി അവന് മുറിവേല്പിക്കപ്പെട്ടു. നമ്മുടെ അകൃത്യങ്ങള്ക്കു വേണ്ടി ക്ഷതമേല്പിക്കപ്പെട്ടു. അവന്റെ മേലുള്ള ശിക്ഷ നമുക്ക് രക്ഷ നല്കി; അവന്റെ ക്ഷതങ്ങളാല് നാം സൗഖ്യം പ്രാപിച്ചു” (ഏശയ്യ 53:5). അവന്റെ ക്ഷതങ്ങളാല് നമുക്കും സൗഖ്യം പ്രാപിക്കാം.
പ്രായോഗികം
ഇന്ന് ജീവിതത്തിൽ ഒരു ചെറിയ ത്യാഗം അനുഷ്ഠിക്കാം. നമുക്ക് ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട എന്തെങ്കിലും മറ്റൊരാൾക്കായി ഉപേക്ഷിക്കുകയോ, നമ്മെ വേദനിപ്പിച്ച ഒരാൾക്ക് ഹൃദയപൂർവം മാപ്പ് നൽകുകയോ ചെയ്യാം. ആ നിശ്ശബ്ദമായ ക്ഷമയിലൂടെ നമുക്കും കാൽവരിയിലെ സ്നേഹത്തിന്റെ ഭാഗമാകാം. പ്രാർഥിക്കാം, “കാൽവരിയിലെ നാഥാ, നിന്റെ മുറിവുകളാൽ എന്റെ മുറിവുകളെ സൗഖ്യമാക്കണമേ. ലോകത്തിന്റെ വേദനകളിൽ നിശ്ശബ്ദനായി കൂടെനിൽക്കാൻ എന്നെ പഠിപ്പിക്കണമേ. എന്റെ കുരിശുകളെ ഭാരമായിക്കാണാതെ, നിന്നിലേക്കുള്ള പടികളായി കാണാൻ എനിക്ക് കൃപ നൽകണമേ. ആമ്മേൻ.”
ഫാ. ജി. കടൂപ്പാറയിൽ MCBS
