
രാത്രിയുടെ നിശ്ശബ്ദതയ്ക്ക് ഒരു പ്രത്യേക ഭാരമുണ്ട്. പകലിന്റെ തിരക്കുകളിൽ നമ്മൾ മറന്നുവയ്ക്കുന്ന പല വേദനകളും ഇരുട്ട് പരക്കുന്നതോടെ നമ്മുടെ അരികിലേക്ക് തിരികെവരുന്നു. പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ വിയോഗമോ, തകർന്നുപോയ സ്വപ്നങ്ങളോ, നഷ്ടപ്പെട്ട ബന്ധങ്ങളോ ഒക്കെയാകാം ആ രാത്രികളെ ഉറക്കമില്ലാത്തതാക്കി മാറ്റുന്നത്. നഷ്ടബോധം എന്നത് കേവലം ഒരു വികാരമല്ല, മറിച്ച് നമ്മുടെ ആത്മാവിന്റെ ഒരു ഭാഗം അടർന്നുപോയതു പോലെയുള്ള ശൂന്യതയാണ്.
പ്രശസ്ത ഇംഗ്ലീഷ് കവി ഡബ്ല്യു.എച്ച്. ഓഡൻ തന്റെ പ്രശസ്തമായ ‘ഫ്യൂണറൽ ബ്ലൂസ്’ (Funeral Blues/ Stop all the clocks) എന്ന കവിതയിൽ പ്രിയപ്പെട്ട ഒരാളെ നഷ്ടപ്പെടുമ്പോഴുണ്ടാകുന്ന ഈ ശൂന്യതയെയും രാത്രിയുടെ അന്ധകാരത്തെയും അതീവ തീവ്രതയോടെ വരച്ചുകാട്ടുന്നുണ്ട്. പ്രിയപ്പെട്ടവന്റെ വേർപാടിൽ പ്രകൃതി പോലും നിശ്ചലമാകണമെന്നും, ലോകത്തിലെ എല്ലാ ശബ്ദങ്ങളും നിലയ്ക്കണമെന്നും കവി ആഗ്രഹിക്കുന്നു. വാച്ചുകളുടെ സൂചികൾ നിശ്ചലമാക്കണമെന്നും, ടെലിഫോൺ റിങ്ങുകൾ ഇല്ലാതാകണമെന്നും, അലറുന്ന നായ്ക്കളുടെ ശബ്ദം പോലും നിശ്ശബ്ദമാക്കപ്പെടണമെന്നും അദ്ദേഹം ആവശ്യപ്പെടുന്നു. നക്ഷത്രങ്ങളെ അണച്ചുകളയണമെന്നും, ചന്ദ്രനെ അഴിച്ചുമാറ്റി സൂര്യനെ പൊതിഞ്ഞുകെട്ടണമെന്നും, കടലുകൾ വറ്റിച്ചുകളയണമെന്നും കവി വിലപിക്കുന്നത് നഷ്ടബോധത്തിന്റെ അതിരുകളില്ലാത്ത ആഴത്തെയാണ് കാട്ടിത്തരുന്നത്. “അവൻ എന്റെ വടക്കും തെക്കും കിഴക്കും പടിഞ്ഞാറുമായിരുന്നു; എന്റെ പ്രവൃത്തിദിനങ്ങളും ഞായറാഴ്ചത്തെ വിശ്രമവുമായിരുന്നു” എന്ന് അദ്ദേഹം കുറിക്കുമ്പോൾ, ഒരു മനുഷ്യന്റെ അഭാവം നമ്മുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ദിശയെയും രാപ്പകലുകളെയും എത്രമാത്രം ഇരുണ്ടതാക്കുന്നു എന്ന് നമുക്ക് അനുഭവിച്ചറിയാനാകും.
അമേരിക്കൻ കവയിത്രി എമിലി ഡിക്കിൻസൺ, ദുഃഖത്തിന്റെ ശീതീകരിച്ച നിശ്ശബ്ദതയെയും ആത്മാവിനെ മരവിപ്പിക്കുന്ന നഷ്ടബോധത്തെയും അതീവസൂക്ഷ്മതയോടെ തന്റെ കവിതകളിൽ ആവിഷ്കരിച്ചിട്ടുണ്ട്. “വലിയൊരു വേദനയ്ക്കു ശേഷം, ഒരു ഔപചാരികമായ വികാരം വരുന്നു” (After great pain, a formal feeling comes) എന്ന അവരുടെ വിഖ്യാത വരികൾ, താങ്ങാനാവാത്ത ആഘാതം നമ്മെ എങ്ങനെയാണ് ഒരു യാന്ത്രികാവസ്ഥയിലേക്ക് തള്ളിയിടുന്നതെന്ന് ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. ഉള്ളിലെ സങ്കടം കണ്ണീരായിപ്പോലും പുറത്തുവരാതെ, ഞരമ്പുകൾ വലിഞ്ഞുമുറുകി ഒരു ശില പോലെ ഹൃദയം ഉറച്ചുപോകുന്ന കറുത്ത രാത്രികൾ മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. ചുറ്റും ഇരുട്ട് പരക്കുമ്പോൾ നാം പ്രപഞ്ചത്തിൽ തീർത്തും ഏകാകിയാണെന്ന് നമുക്ക് തോന്നിയേക്കാം. എന്നാൽ, അന്ധകാരത്തിന്റെ ആഴം പരമാവധി എത്തുമ്പോഴാണ് പ്രഭാതത്തിന്റെ ആദ്യ കിരണം ഉദയത്തിലേക്ക് വഴിതുറക്കുന്നതെന്ന ശാശ്വത സത്യം ആ നിമിഷങ്ങളിൽ നാം വിസ്മരിച്ചുപോകുന്നു.
“രാത്രിയില് വിലാപമുണ്ടായേക്കാം; എന്നാല് പ്രഭാതത്തോടെ സന്തോഷത്തിന്റെ വരവായി” (സങ്കീ. 30:5) എന്ന വചനം നമ്മുടെ മനസ്സിലുണ്ടാവണം.
നഷ്ടബോധത്തിന്റെ രാത്രികളിലൂടെ കടന്നുപോകുമ്പോൾ ദൈവത്തിന്റെ ഈ വാഗ്ദാനം നമുക്ക് വലിയൊരു ആശ്വാസമാണ്. വേദനയുടെ രാത്രികൾ ശാശ്വതമല്ല. നമ്മുടെ കണ്ണുനീരിനെ കാണുന്ന, നമ്മുടെ ഹൃദയഭാരം അറിയുന്ന ഒരുവൻ ആ ഇരുട്ടിലും നമ്മോടൊപ്പമുണ്ട്. നഷ്ടപ്പെട്ടതിനെ ഓർത്ത് വിലപിക്കുമ്പോഴും, നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ അവശേഷിക്കുന്ന ജീവന്റെ തുടിപ്പിനെ ചേർത്തുപിടിക്കാൻ നമുക്കു സാധിക്കണം.
പ്രായോഗികം
ഇന്ന് രാത്രി ഉറങ്ങുന്നതിനു മുൻപ്, നിങ്ങളെ അലട്ടുന്ന നഷ്ടബോധത്തെയോ, സങ്കടത്തെയോ ഒരു ഡയറിയിൽ എഴുതിവയ്ക്കുക. നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിലെ ഭാരം വാക്കുകളായി പുറത്തുവരുമ്പോൾ മനസ്സിന് വലിയൊരു ആശ്വാസം ലഭിക്കും. തുടർന്ന്, പ്രഭാതത്തിനായി കാത്തിരിക്കുന്ന ഒരു മനസ്സോടെ ദൈവത്തോട് പ്രാർഥിച്ച് ഉറങ്ങുക.
ചിന്ത
നഷ്ടബോധം എന്നത് നാം എത്രത്തോളം ആഴത്തിൽ സ്നേഹിച്ചു എന്നതിന്റെ തെളിവാണ്. സ്നേഹമില്ലാത്തിടത്ത് നഷ്ടബോധമില്ല.

ഫാ. ജി. കടൂപ്പാറയിൽ MCBS




