ഞാൻ, എന്റെ സമ്പത്ത്, എന്റെ അധികാരം, എന്റെ സൗന്ദര്യം എന്നൊക്കെയുള്ള അഹങ്കാരചിന്തകളെയും ഭൗതികമോഹങ്ങളെയും നിമിഷനേരം കൊണ്ട് തച്ചുടയ്ക്കാൻ മരണത്തിന് ഒരു നിമിഷം ധാരാളം മതി. ഈ ലോകത്തിൽ ആരും ശാശ്വതമായി നിലനിൽക്കുന്നില്ലെന്നും നാമെല്ലാം ഒരു ദിവസം വെറും മണ്ണായി മാറേണ്ടവരാണെന്നുമുള്ള ശക്തമായ ഓർമ്മപ്പെടുത്തലാണ് മരണം. നാം കെട്ടിപ്പടുക്കുന്നതിനൊക്കെയും അൽപകാലത്തെ ആയുസ്സ് മാത്രമാണുള്ളതെന്ന തിരിച്ചറിവ് മനുഷ്യനിൽ അഹങ്കാരത്തിനു പകരം വിനയവും, സഹജീവികളോട് ആഴത്തിലുള്ള കരുണയും സ്നേഹവും കാണിക്കാനുള്ള മനസ്സും ഉണ്ടാക്കുന്നു. അഹന്തയുടെ കൊടുമുടികളിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ പെട്ടെന്നൊരു ദിവസം നിലംപൊത്തി വീഴുന്ന മനുഷ്യന്റെ നശ്വരതയെ ഓർക്കാൻ ഈ ചിന്ത നമ്മെ സഹായിക്കുന്നു.
ഇംഗ്ലീഷ് കവിയും പുരോഹിതനുമായിരുന്ന ജോൺ ഡണ്ണിന്റെ (John Donne) ജീവിതത്തിൽ നിന്നുള്ള ഒരു സംഭവം മരണത്തിന്റെ ഈ ഓർമ്മപ്പെടുത്തലിനെ കൂടുതൽ അർഥവത്താക്കുന്നു. തന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ അവസാന നാളുകളിൽ, ഗുരുതരമായ രോഗബാധിതനായി കിടപ്പിലായ സമയത്ത് ജോൺ ഡൺ സ്വന്തമായി ഒരു കഫിൻപുടവ (shroud) ധരിച്ച്, മരണക്കിടക്കയുടെ വലിപ്പത്തിലുള്ള ഒരു മരപ്പലകയിൽ നിന്ന് സ്വന്തം ചിത്രം വരപ്പിക്കുകയുണ്ടായി. ‘മരണത്തിന്റെ മുന്നിൽ എന്റെ ഭൗതികശരീരവും അതിന്റെ അഹങ്കാരങ്ങളും ഒന്നുമല്ല’ എന്ന് സ്വയം ഓർമ്മിപ്പിക്കാനാണ് അദ്ദേഹം അങ്ങനെ ചെയ്തത്. ജീവിതകാലമത്രയും ആ ചിത്രം തന്റെ മുറിയിൽ സൂക്ഷിച്ച ഡൺ, അത് നോക്കിക്കണ്ടുകൊണ്ട് ദിവസവും എളിമയുടെയും വിനയത്തിന്റെയും പാഠങ്ങൾ പഠിച്ചു. “ആരും ഒരു ദ്വീപല്ല” (No man is an island) എന്നു പാടിയ കവി, മരണം എന്ന മഹാസത്യത്തിനു മുന്നിൽ രാജാവും സാധാരണക്കാരനും ഒരുപോലെ തുല്യരാണെന്ന് തന്റെ സ്വന്തം ജീവിതത്തിലൂടെത്തന്നെ കാണിച്ചുതന്നു.
മഹാനായ കവി വാൾട്ട് വിറ്റ്‌മാന്റെ അനശ്വര കാവ്യസമാഹാരമായ ‘ലീവ്സ് ഓഫ് ഗ്രാസ്’ (Leaves of Grass) മനുഷ്യന്റെ തുല്യതയെക്കുറിച്ചും മരണത്തിന്റെ സ്വാഭാവികതയെക്കുറിച്ചുമുള്ള ഉദാത്തമായ ദർശനങ്ങൾ നൽകുന്നു. പ്രത്യേകിച്ച് അതിലെ ‘സോങ് ഓഫ് മൈ സെൽഫ്’ (Song of Myself) എന്ന നീണ്ട കവിതയിൽ, മരണം എന്നത് ജീവന്റെ അവസാനമല്ല, മറിച്ച് പ്രകൃതിയോട് ഒന്നുചേരുന്ന സുന്ദരമായ ഒരു പ്രക്രിയയാണെന്ന് വിറ്റ്‌മാൻ പാടുന്നു. “ഏറ്റവും ചെറിയ പുൽനാമ്പു പോലും വ്യക്തമാക്കുന്നത് മരണമെന്നൊന്ന് യഥാർഥത്തിൽ ഇല്ലെന്നാണ്” എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട്, മനുഷ്യൻ മണ്ണിലേക്കു മടങ്ങി പ്രകൃതിയുടെ ഭാഗമായി മാറുന്ന പ്രകൃതിനിയമത്തെ അദ്ദേഹം വരച്ചുകാട്ടുന്നു. മരണത്തെ ഭയപ്പെടാതെ, അത് ജീവിതത്തിന്റെ തന്നെ മറ്റൊരു തുടർച്ചയായി കണ്ട് വിനയത്തോടെയും സാഹോദര്യത്തോടെയും ജീവിക്കാൻ ആ കവിതകൾ നമ്മെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു.
മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ ഈ ഹ്രസ്വതയെയും നശ്വരതയെയും കുറിച്ച് വിശുദ്ധ ഗ്രന്ഥത്തിൽ സങ്കീർത്തകൻ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത് ഏറെ ചിന്തോദ്ദീപകമാണ്:
“മനുഷ്യന്റെ ജീവിതം പുല്ലു പോലെയാണ്. വയലിലെ പൂ പോലെ അത് വിരിയുന്നു; എന്നാല്‍, കാറ്റടിക്കുമ്പോള്‍ അത് കൊഴിഞ്ഞുപോകുന്നു; അത് നിന്നിരുന്ന ഇടം പോലും അതിനെ ഓര്‍ക്കുന്നില്ല” (സങ്കീ. 103: 15-16).
മനുഷ്യന്റെ ആയുസ്സിന്റെ ഈ നിസ്സാരതയും ഹ്രസ്വതയും തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ, നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ അഹങ്കാരവും മുൻവിധികളും ഇല്ലാതാകുന്നു. ഈ തിരിച്ചറിവിലൂടെ ജീവിതം വിനയത്തോടും ദൈവഭയത്തോടും കൂടി നയിക്കാൻ നാം പഠിക്കുന്നു.
പ്രായോഗികം
ഭൗതികനേട്ടങ്ങളിലും പദവികളിലും അഹങ്കരിക്കാതെ, നമ്മുടെ നശ്വരത തിരിച്ചറിഞ്ഞ് എളിമയുള്ള മനസ്സോടെ മറ്റുള്ളവരെ സേവിക്കാനും സ്നേഹിക്കാനും ഇന്ന് പ്രതിജ്ഞയെടുക്കാം. ജീവിതത്തിൽ അവശേഷിക്കുന്ന ഓരോ ദിനവും മറ്റുള്ളവർക്ക് നന്മ ചെയ്യാനായി ഉപയോഗിക്കാം.
ചിന്ത
മരണത്തിന്റെ മുന്നിൽ എല്ലാവരും തുല്യരാണ്. ഈ സത്യം പൂർണ്ണമായി തിരിച്ചറിയുന്ന ഒരു മനുഷ്യന് ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കലും അഹങ്കരിക്കാൻ കഴിയില്ല.
ഫാ. ജി. കടൂപ്പാറയിൽ MCBS
