യൗവനത്തിന്റെ കരുത്തിലും ആവേശത്തിലും ആടിയുലയുന്ന മനുഷ്യശരീരം കാലത്തിന്റെ പ്രവാഹത്തിൽ ക്രമേണ തളർന്നുതുടങ്ങുന്നു. കണ്ണുകളുടെ തിളക്കം മങ്ങുകയും, കാലുകളുടെ വേഗത കുറയുകയും, കൈകൾ വിറയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്ന വാർധക്യം ജീവിതത്തിന്റെ മറ്റൊരു യാഥാർഥ്യമാണ്. എത്രയൊക്കെ പ്രതിരോധിക്കാൻ ശ്രമിച്ചാലും, ശരീരത്തിന്റെ ജൈവികമായ തകർച്ചയെ തടഞ്ഞുനിർത്താൻ ആർക്കും സാധ്യമല്ല. സ്വന്തം ശരീരത്തിന്റെ മേലുള്ള നിയന്ത്രണം ഓരോ ദിവസവും നഷ്ടമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ആ അവസ്ഥ, മനുഷ്യനെ അവന്റെ പരമമായ നിസ്സഹായാവസ്ഥയെ ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു.
പ്രശസ്ത നോർവീജിയൻ നാടകകൃത്ത് ഹെൻറിക് ഇബ്‌സൻ തന്റെ പ്രശസ്തമായ ‘ജോൺ ഗബ്രിയേൽ ബോർക്ക്‌മാൻ’ (John Gabriel Borkman) എന്ന നാടകത്തിൽ, പ്രതാപത്തിന്റെ ഉച്ചിയിൽ നിന്നും തളർച്ചയിലേക്കും ഏകാന്തതയിലേക്കും വീണുപോകുന്ന മനുഷ്യന്റെ ദുരന്തം വരച്ചുകാട്ടുന്നുണ്ട്. ഒരിക്കൽ ലോകം മുഴുവൻ തന്റെ കാൽക്കീഴിലാണെന്നു വിശ്വസിച്ച നായകൻ, വാർധക്യത്തിന്റെ ബലക്ഷയത്തിലും രോഗത്തിലും തളർന്ന് മഞ്ഞിൽ മരിച്ചുവീഴുകയാണ്. ഭൗതികമായ ശക്തിയും പ്രതാപവും കാലം എങ്ങനെയാണ് കവർന്നെടുക്കുന്നതെന്ന് ആ നാടകം നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.
നമ്മുടെയെല്ലാം കുടുംബങ്ങളിലും ചുറ്റുവട്ടങ്ങളിലും വാർധക്യത്തിന്റെ അവശതകളിലേക്ക് വഴുതിവീണ പ്രിയപ്പെട്ടവരെ നാം കണ്ടിട്ടുണ്ടാകാം. ഇന്നലെ വരെ കുടുംബത്തിന്റെ നെടുംതൂണായി നിന്നവർ, ഇന്ന് ചെറിയ കാര്യങ്ങൾക്കു പോലും മറ്റുള്ളവരുടെ സഹായം തേടേണ്ടിവരുന്നു. ആ ശാരീരിക ബലക്ഷയം നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നത്, നമ്മുടെ ശരീരമെന്ന ഈ കൂട് പോലും ശാശ്വതമല്ലെന്ന പാഠമാണ്.
വിശുദ്ധ ഗ്രന്ഥത്തിൽ സഭാപ്രസംഗകൻ വാർധക്യത്തിന്റെ ഈ ദിവസങ്ങളെ വളരെ കാവ്യാത്മകമായി വർണ്ണിക്കുന്നുണ്ട്: “ഒന്നിലും സന്തോഷം തോന്നുന്നില്ല എന്ന് നീ പറയുന്ന ദുര്‍ദിനങ്ങളും വര്‍ഷങ്ങളും ആഗമിക്കും മുന്‍പ്‌ യൗവനകാലത്ത് സ്രഷ്ടാവിനെ സ്മരിക്കുക. സൂര്യനും പ്രകാശവും, ചന്ദ്രനും നക്ഷത്രങ്ങളും ഇരുണ്ടുപോകും. വൃഷ്ടികഴിഞ്ഞ് മറഞ്ഞ മേഘങ്ങള്‍ വീണ്ടും വരും” (സഭാ. 12: 1-2).
ഒരു ചക്രവർത്തി തന്റെ വാർധക്യകാലത്ത് ശരീരത്തിന്റെ തളർച്ചയും മുഖത്തെ ചുളിവുകളും കണ്ട് അത്യധികം ദുഃഖിതനായി. അദ്ദേഹം തന്റെ രാജ്യത്തെ പ്രഗദ്ഭരായ ചിത്രകാരന്മാരെ വിളിച്ച് തന്റെ ഒരു ചിത്രം വരയ്ക്കാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു. എന്നാൽ വാർധക്യത്തിന്റെ അടയാളങ്ങൾ ആ ചിത്രങ്ങളിൽ കടന്നുവന്നപ്പോൾ അദ്ദേഹം അവരെയെല്ലാം ആട്ടിപ്പായിച്ചു.
ഒടുവിൽ വൃദ്ധനായ ഒരു ചിത്രകാരൻ മുന്നോട്ടുവന്നു. അദ്ദേഹം ചക്രവർത്തിയുടെ ഒരു ചിത്രം വരച്ചു. എന്നാൽ, അത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ യൗവനകാലത്തിന്റെയോ, വാർധക്യത്തിന്റെയോ ചിത്രമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് കൈയിൽ ഒരു ചെറിയ ദീപവുമായി സായാഹ്നത്തിന്റെ ശാന്തതയിലേക്ക് നടന്നുപോകുന്ന ഒരു മനുഷ്യന്റെ ചിത്രമായിരുന്നു അത്. ചിത്രകാരൻ ചക്രവർത്തിയോട് പറഞ്ഞു: “പ്രഭോ, വാർധക്യം എന്നത് ശരീരത്തിന്റെ തളർച്ചയല്ല, മറിച്ച് ആത്മാവ് അതിന്റെ യാത്രയുടെ അവസാനഘട്ടത്തിലേക്ക് കടക്കുന്നതിന്റെ പ്രകാശമാണ്.”
ശരീരം തളർന്നുതുടങ്ങുമ്പോഴും ജീവിതത്തിന്റെ സായാഹ്നത്തിൽ ആത്മാവിന്റെ വെളിച്ചം കണ്ടെത്തേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകത നമുക്കും ബോധ്യപ്പെടണം. ശരീരത്തിന്റെ ഈ ബലക്ഷയം നമ്മെ നിരാശരാക്കാനല്ല, മറിച്ച് ക്ഷയിച്ചുപോകുന്ന ഈ ഭൗതികശരീരത്തിനപ്പുറം നിത്യമായി നിലനിൽക്കുന്ന ആത്മാവിലേക്ക് നമ്മുടെ കണ്ണുകൾ ഉയർത്താനാണ് സഹായിക്കേണ്ടത്. വാർധക്യത്തിന്റെ നിശ്ശബ്ദതയിലും മനുഷ്യൻ ദൈവത്തെ കണ്ടെത്തേണ്ടതാണ്.
പ്രായോഗികം
ഇന്നത്തെ ദിവസം നമുക്ക് നമ്മോടു തന്നെ ചോദിക്കാം: എന്റെ ശരീരത്തിന്റെ ഈ ബലഹീനതകൾക്കിടയിലും ആത്മാവിനു കരുത്ത് നൽകാൻ ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യുന്നു?
ചിന്ത
ശരീരം തളരുമ്പോൾ ആത്മാവ് കൂടുതൽ തെളിയേണ്ടതാണ്. കാരണം, ബലഹീനതയിലാണ് ദൈവത്തിന്റെ ശക്തി പൂർണ്ണമാകുന്നത്.
ഫാ. ജി. കടൂപ്പാറയിൽ MCBS
