വി. കാർലോയെ രണ്ട് വയസ്സിനും അഞ്ച് വയസ്സിനും ഇടയിൽ പരിചരിച്ച ഒരു പോളിഷ് വനിതയായിരുന്നു ബീറ്റാ അന്ന സ്പെർസിൻസ്ക. കാർലോയ്ക്ക് ഈശോയെ ആദ്യമായി പരിചയപ്പെടുത്തിയതും ഇവരായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ ന്യൂയോർക്കിൽ ഒരു എക്സിക്യൂട്ടീവായ അവർ മിലാനിൽ മൂന്ന് വർഷം കാർലോയുടെ നാനിയായി ചെലവഴിച്ചു. അവരിൽ നിന്നാണ് ആ യുവ വിശുദ്ധൻ പോളിഷ് ഭാഷയിൽ തന്റെ ആദ്യ പ്രാർഥന പഠിച്ചത്. അത് കാവൽ മാലാഖയോടുള്ള ജപമായിരുന്നു.
“എല്ലാ രാത്രിയിലും, അവൻ ഈ പ്രാർഥന ഒരു താരാട്ട് പോലെ ചൊല്ലുമായിരുന്നു. പിന്നെ ഞങ്ങൾ ഒരേ മുറിയിൽ ഉറങ്ങും, ആ സമയത്തൊക്കെ സ്വർഗ്ഗം ഞങ്ങളെ നിരീക്ഷിക്കുന്നതായി എനിക്ക് തോന്നി,” ബീറ്റ ഓർമ്മിക്കുന്നു.
1993-ൽ ഇറ്റലിയിൽ എത്തുമ്പോൾ ബീറ്റയ്ക്ക് വെറും 21 വയസ്സായിരുന്നു പ്രായം. ജോലി തേടിയാണ് അവൾ വന്നത്. പക്ഷേ അതിനുമപ്പുറത്തുള്ള ഒരു ദൗത്യം അവർക്കുണ്ടായിരുന്നു.
യാദൃശ്ചികമായി – അല്ലെങ്കിൽ ദൈവാനുഗ്രഹത്താൽ – ഒരു അവധിക്കാലത്ത് അവനെ പരിപാലിക്കാൻ കാർലോയുടെ മുത്തശ്ശിമാർ അവളെ നിയമിച്ചു. താമസിയാതെ, അവന്റെ മാതാപിതാക്കളായ അന്റോണിയയും ആൻഡ്രിയയും ബീറ്റയെ മിലാനിൽ കുടുംബത്തോടൊപ്പം താമസിക്കാൻ ക്ഷണിച്ചു.
“അവൻ എന്നെ തിരഞ്ഞെടുത്തതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി. ദൈവത്തെക്കുറിച്ച് അവനോട് ആദ്യമായി പറഞ്ഞത് ഞാനായിരുന്നു. യേശു ആരാണെന്ന് കാർലോയ്ക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു. അതിനുശേഷം, അവൻ ഒരിക്കലും ദൈവത്തെ അന്വേഷിക്കുന്നത് നിർത്തിയിട്ടില്ല.” ബീറ്റ പറയുന്നു. ഒരിക്കൽ, ബീറ്റ കാർലോയെ സാന്താ മരിയ സെഗ്രേറ്റയിലെ ദൈവാലയത്തിലേയ്ക്ക് കൊണ്ടുപോയി. ഇതേ പള്ളിയിൽ തന്നെയായിരുന്നു വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം അദ്ദേഹത്തിന്റെ മൃതസംസ്കാരം നടന്നതും.
“ഞങ്ങൾ ഒരു മെഴുകുതിരി കത്തിച്ചു. ഞാൻ അവനോട് യേശുവിനെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞു. ഞങ്ങൾ തിരിച്ചെത്തിയപ്പോൾ, കാർലോ അവന്റെ മാതാപിതാക്കളോട് എല്ലാം പറഞ്ഞു. എന്നാൽ കാർലോയുടെ മാതാപിതാക്കൾ അത്ര വിശ്വാസികൾ അല്ലായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഞാൻ കാർലോയോട് ഇനി അങ്ങനെ ചെയ്യില്ലെന്ന് പറഞ്ഞു. പക്ഷേ അടുത്ത ദിവസം, അവൻ എന്നോട് പറഞ്ഞു, ‘ബിയ, എന്റെ സുഹൃത്തിനെ സന്ദർശിക്കുന്നത് എനിക്ക് നഷ്ടപ്പെടുത്താൻ കഴിയില്ല. ഇത് നമുക്കിടയിലുള്ള ഒരു രഹസ്യമായിരിക്കും,” അവർ ഓർമ്മിക്കുന്നു. എങ്കിലും ആ രഹസ്യം നീണ്ടുനിന്നില്ല.
“കാർലോ സന്തോഷത്തോടെ വീട്ടിലെത്തി എല്ലാവരോടും എല്ലാം പറഞ്ഞു! അന്നുമുതൽ, അവൻ ഒരു ദിവസം പോലും പള്ളിയിൽ പോകാതെ പോയിട്ടില്ല.”
മിലാനിലെ പഗാനോ ഉദ്യാനങ്ങളിലെ നനഞ്ഞ പുല്ലിൽ ഇരുവരും നഗ്നപാദരായി നടന്നിട്ടുണ്ടെന്ന് ബീറ്റ പറയുന്നു: “പ്രകൃതി ദൈവത്തിന്റെ സമ്മാനമാണെന്നും, നഗ്നപാദനായി നടക്കുന്നത് നമ്മൾ സൃഷ്ടിയുടെ ഭാഗമാണെന്ന് നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുമെന്നും ഞാൻ അവനോട് പറഞ്ഞു.”
രാത്രിയിൽ ഇരുവരും ജപമാല ചൊല്ലുമായിരുന്നു. ഉറങ്ങുമ്പോൾ ഒരു പത്തുമണി കൊന്തയായിരുന്നു കാർലോ കൈവശം വെച്ചിരുന്നത്.
“ഞങ്ങൾ ഒരു പിറന്നാൾ പാർട്ടിക്ക് പോയി. ഞാൻ എന്റെ കഴുത്തിൽ ജപമാല ധരിച്ചിരുന്നു. ചില അമ്മമാർ എന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചു. നാണക്കേടോടെ ഞാൻ അത് എന്റെ ഷർട്ടിൽ ഒളിപ്പിച്ചു. കാർലോ അത് ശ്രദ്ധിച്ചു പറഞ്ഞു, ‘ബിയ, ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ മാലയാണിത്! ഒരിക്കലും അത് മറയ്ക്കരുത്! ഇന്നും അതിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ വികാരാധീനയാകും. അവന് നാല് വയസ്സ് മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. പക്ഷേ അവൻ ഇതിനകം തന്നെ കാര്യങ്ങളെ വിശുദ്ധിയോടും ധൈര്യത്തോടും കൂടി കണ്ടിരുന്നു.” ബീറ്റ കൂട്ടിച്ചേർത്തു. 1996-ൽ വിവാഹിതയായപ്പോൾ ബീറ്റ ആ വീട് ഉപേക്ഷിച്ചു.
“അത് വേദനാജനകമായിരുന്നു. അവൻ ഒരുപാട് കരഞ്ഞു. ഞാനും അങ്ങനെ തന്നെ. പക്ഷേ ഞങ്ങൾക്കിടയിലെ സ്നേഹം തുടർന്നു. അവൻ വളർന്നു, പക്ഷേ അവൻ മാറിയില്ല. അവൻ എപ്പോഴും സന്തോഷവാനും, ജിജ്ഞാസയുള്ളവനും, പ്രകാശം നിറഞ്ഞവനുമായിരുന്നു.” അതിനു ശേഷവും അവൾ കാർലോയെയും അവന്റെ മാതാപിതാക്കളെയും സന്ദർശിക്കുന്നത് തുടർന്നു. കാർലോ അവളുടെ മകൻ കോൺറാഡിനൊപ്പം കളിച്ചു.
ഇന്ന്, വളരെ വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം, ബീറ്റ ഒരിക്കൽ പരിപാലിച്ച ആ കൊച്ചുകുട്ടി ഒരു വിശുദ്ധനായി.”കാർലോ എന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. ഞാൻ എല്ലാ ദിവസവും അവനോട് നന്ദി പറയുന്നു. അദ്ദേഹം ഇപ്പോഴും എനിക്ക് അടുത്താണെന്ന് എനിക്കറിയാം. അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിശുദ്ധ പദവി പ്രഖ്യാപനം അസാധാരണമായ ഒരു കഥയുടെ തുടക്കം മാത്രമാണ്.”
തന്റെ ആയയോടൊപ്പം പോളിഷ് ഭാഷയിൽ പ്രാർഥിക്കാൻ പഠിച്ച ആ കൊച്ചുകുട്ടി ഒരു ദിവസം ഡിജിറ്റൽ തലമുറയിലെ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട വിശുദ്ധന്മാരിൽ ഒരാളായി മാറുമെന്ന് ഒരുപക്ഷേ ആരും സങ്കൽപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടാകില്ല.
