1989 ൽ പുറത്തിറങ്ങിയ ‘ഡെഡ് പോയറ്റ്സ് സൊസൈറ്റി’ (Dead Poets Society), സിനിമ എന്നതിലുപരി വിദ്യാഭ്യാസം, സ്വാതന്ത്ര്യം, വ്യക്തിത്വം എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു വലിയ പാഠപുസ്തകമാണ്. കർക്കശമായ നിയമങ്ങളും അച്ചടക്കവും നിറഞ്ഞ വെൽട്ടൺ അക്കാദമിയിൽ ജോൺ കീറ്റിംഗ് എന്ന ഇംഗ്ലീഷ് അധ്യാപകൻ എത്തുന്നതോടെയാണ് കഥയുടെ ഗതി മാറുന്നത്. പാഠപുസ്തകത്തിനപ്പുറം, ജീവിതത്തെ നോക്കിക്കാണാനും സ്വപ്നം കാണാനും കുട്ടികളെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന കീറ്റിംഗിന്റെ വിപ്ലവകരമായ അധ്യാപനരീതിയാണ് ഈ സിനിമയുടെ ആത്മാവ്.
കഥ ഇങ്ങനെയാണ്. പതിറ്റാണ്ടുകളായി പരമ്പരാഗത രീതിയിൽ പഠനം നടത്തുന്ന വെൽട്ടൺ അക്കാദമിയിലേക്ക് ജോൺ കീറ്റിംഗ് എന്ന മുൻ വിദ്യാർഥി അധ്യാപകനായി തിരിച്ചെത്തുന്നു. അദ്ദേഹം കുട്ടികളോട് പറയുന്നത് ‘കാർപേ ദിയം’ (Carpe Diem) അഥവാ ‘ദിവസത്തെ പൂര്ണ്ണമായും പ്രയോജനപ്പെടുത്തുക’ എന്നാണ്. തന്റെ വിദ്യാർഥികളെ പാഠപുസ്തകങ്ങളുടെ ചട്ടക്കൂടിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിക്കാനും സ്വന്തം ചിന്തകൾ രൂപപ്പെടുത്താനും അദ്ദേഹം പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു. ഇതിനായി അവർ രഹസ്യമായി ‘ഡെഡ് പോയറ്റ്സ് സൊസൈറ്റി’ എന്നൊരു കൂട്ടായ്മ പുനരുജ്ജീവിപ്പിക്കുന്നു. എന്നാൽ, വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യത്തെ അടിച്ചമർത്താൻ ശ്രമിക്കുന്ന അക്കാദമി അധികൃതരുമായുള്ള സംഘർഷവും അതിനിടയിൽ നീൽ എന്ന വിദ്യാർഥിയുടെ ആത്മഹത്യയും സിനിമയെ വലിയൊരു വഴിത്തിരിവിലേക്ക് എത്തിക്കുന്നു. കീറ്റിംഗിനെ പുറത്താക്കുമ്പോഴും അദ്ദേഹം പകർന്നുനൽകിയ ചിന്തകൾ വിദ്യാർഥികളിൽ അഗ്നി ജ്വലിപ്പിക്കുന്നതോടെയാണ് ചിത്രം അവസാനിക്കുന്നത്.
ഈ സിനിമയുടെ ഏറ്റവും കരുത്തുറ്റ സന്ദേശം സ്വന്തം വ്യക്തിത്വത്തെ കണ്ടെത്തുക എന്നതാണ്. അധികാരികൾ ആഗ്രഹിക്കുന്ന വഴികളിലൂടെ മാത്രം നടക്കാൻ നിർബന്ധിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു സമൂഹത്തിൽ, സ്വന്തം ഇഷ്ടാനുസരണം ജീവിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന വിദ്യാർഥികളുടെ പോരാട്ടം ഓരോ മനുഷ്യന്റെയും ഉള്ളിലുള്ള ആഗ്രഹത്തിന്റെ പ്രതിഫലനമാണ്. തങ്ങളുടെ സ്വപ്നങ്ങൾക്കു വേണ്ടി നിലകൊള്ളുന്നതിനിടയിൽ ഉണ്ടാകുന്ന പരാജയങ്ങളും വേദനകളും ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമാണെന്നും, എന്നാൽ അതിൽ തകർന്നുപോകാതെ മുന്നോട്ടുപോകണമെന്നും കീറ്റിംഗ് പഠിപ്പിക്കുന്നു.
‘കാർപേ ദിയം’ എന്ന തത്വം നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത് സമയം നമുക്കു വേണ്ടി കാത്തുനിൽക്കില്ല എന്നതാണ്. നമ്മളിൽ പലരും ജീവിതത്തിൽ എന്തൊക്കെയോ വലിയ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാനായി കാത്തിരിക്കുന്നവരാണ്. എന്നാൽ, ഓരോ നിമിഷവും നമ്മുടെ മുന്നിലുള്ള സാധ്യതകളെ തിരിച്ചറിയാനും അത് പ്രയോജനപ്പെടുത്താനും കഴിയുന്നതാണ് യഥാർഥ ജീവിതം. കീറ്റിംഗ് തന്റെ വിദ്യാർഥികളോട് മേശപ്പുറത്ത് കയറിനിൽക്കാൻ ആവശ്യപ്പെടുന്നത്, ലോകത്തെ വ്യത്യസ്തമായ കോണുകളിൽ നിന്ന് കാണാൻ അവരെ പരിശീലിപ്പിക്കാനാണ്. പതിവ് ചിന്തകളിൽ നിന്ന് മാറിച്ചിന്തിക്കാൻ കഴിയുമ്പോഴാണ് നാം മനുഷ്യരാകുന്നത്.
വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ യഥാർഥ ലക്ഷ്യം അക്ഷരങ്ങൾ പഠിക്കുക എന്നത് മാത്രമല്ല; എങ്ങനെ ചിന്തിക്കണമെന്ന് പഠിപ്പിക്കുക എന്നതു കൂടിയാണ്. പാഠപുസ്തകങ്ങളുടെ അതിരുകൾക്കപ്പുറം സ്വന്തമായി കവിതയും തത്വചിന്തയും കണ്ടെത്താൻ കീറ്റിംഗ് കുട്ടികളെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നു. ഒരു അധ്യാപകന് വിദ്യാർഥിയുടെ ജീവിതത്തെ എത്രത്തോളം സ്വാധീനിക്കാനും മാറ്റിമറിക്കാനും കഴിയുമെന്ന് കാണിച്ചുതരുന്ന ഏറ്റവും മികച്ച ഉദാഹരണമാണ് ഈ ചിത്രം. കീറ്റിംഗ് കേവലം ഒരു അധ്യാപകൻ മാത്രമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് കുട്ടികളുടെ മനസ്സിൽ വെളിച്ചം പകർന്ന ഒരു യഥാർഥ വഴികാട്ടിയായിരുന്നു.
അവസാന രംഗത്ത്, കീറ്റിംഗ് പുറത്തുപോകുമ്പോൾ വിദ്യാർഥികൾ ഡെസ്കുകളിൽ കയറി നിന്ന് ‘ഓ ക്യാപ്റ്റൻ! മൈ ക്യാപ്റ്റൻ’ എന്ന് വിളിക്കുന്നത്, അവരുടെ ഉള്ളിൽ അദ്ദേഹം പാകിയ വിത്തിന്റെ വിജയമാണ്. അമേരിക്കൻ പ്രസിഡന്റ് അബ്രഹാം ലിങ്കന്റെ മരണത്തെക്കുറിച്ച് വാൾട്ട് വിറ്റ്മാൻ 1865 ൽ രചിച്ച പ്രശസ്തമായ ഒരു കവിതയാണ് ‘ഓ ക്യാപ്റ്റൻ! മൈ ക്യാപ്റ്റൻ!’ അധികാരത്തിന്റെ മുന്നിൽ തലകുനിക്കാതെ, സ്വന്തം വിശ്വാസങ്ങളിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കാൻ, ആ കവിതയുടെ ആദ്യവരികളിലെ വാക്കുകള് പറയുന്നതിലൂടെ അവർ പഠിച്ചുകഴിഞ്ഞിരുന്നു. തോൽവി എന്ന് തോന്നുന്നിടത്തു പോലും വലിയൊരു ജയം ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടെന്ന് ഈ ചിത്രം കാണിച്ചുതരുന്നു.
ജീവിതം എന്നത് മഹത്തായ ഒരു യാത്രയാണ്. ആ യാത്രയിൽ നമ്മൾ സ്വയം കണ്ടെത്തുന്ന നിമിഷങ്ങളാണ് നമ്മുടെ ഏറ്റവും വലിയ സമ്പാദ്യം. ആർക്കു വേണ്ടിയും നമ്മുടെ സ്വപ്നങ്ങളെ ബലി കഴിക്കാതിരിക്കാനും സ്വന്തം വഴിയിൽ സധൈര്യം സഞ്ചരിക്കാനുമുള്ള പ്രചോദനമാണ് ‘ഡെഡ് പോയറ്റ്സ് സൊസൈറ്റി’ നൽകുന്നത്.
ഫാ. ജി. കടൂപ്പാറയിൽ MCBS
