അമ്മമാരുടെ വ്യാകുലങ്ങൾ

ഫാ. ജെൻസൺ ലാസലെറ്റ്
ഫാ. ജെൻസൺ ലാസലെറ്റ്

ഞങ്ങളുടെ സഭാംഗമായ ജോജോ കാച്ചപ്പിള്ളിയച്ചൻ അമ്മയെക്കുറിച്ചു പറഞ്ഞ ഒരു അനുഭവം കുറിക്കട്ടെ.

“അന്നൊക്കെ വല്ലപ്പോഴുമേ വീട്ടിൽ മീൻ വാങ്ങൂ. അതും അയലയോ മത്തിയോ മാത്രം. സ്കൂൾ വിട്ടുവരുമ്പോൾ മുറ്റത്ത് എത്തുമ്പോഴേ മീൻകറിയുടെ മണം വരും. മനസു നിറയെ അപ്പോൾ ഒരു ചിന്തയേ ഉള്ളൂ, ഇന്ന് മീൻ കൂട്ടി വയറുനിറയെ ചോറുണ്ണാലോ.”

അന്ന് അമ്മയോട് കൂടുതൽ സ്നേഹം കാണിച്ച് സാരിത്തുമ്പിൽ തൂങ്ങിനടക്കും. എങ്ങനെയെങ്കിലും പ്രാർത്ഥന കഴിയണം എന്ന ചിന്തയാണ് മനം നിറയെ, എന്തെന്നാൽ പ്രാർത്ഥന കഴിഞ്ഞാലേ ചോറ് കിട്ടൂ. പ്രാർത്ഥനയ്ക്കുശേഷം അപ്പനും ഞങ്ങൾ മൂന്നു മക്കളും അകത്ത് നിരന്നിരിക്കും. ചോറും കറിയും ചട്ടിയോടെ അമ്മ എടുത്തുകൊണ്ടുവരും. എല്ലാവർക്കും ആദ്യം ചോറു വിളമ്പും. അതിനുശേഷം നല്ല ഒരു കഷണം മീൻ അപ്പൻ്റെ പാത്രത്തിൽ വിളമ്പിക്കൊടുക്കും. അടുത്ത നല്ല കഷണങ്ങൾ ചേട്ടന്മാർക്ക്, അവസാനം എനിക്ക് കിട്ടുന്നതോ, വാൽക്കഷണം!

അപ്പോഴേയ്ക്കും ചോറുമായി അമ്മയും വന്ന് ഇരുന്നിട്ടുണ്ടാകും. ഞങ്ങൾ മൂന്നു മക്കളും അമ്മയുടെ പാത്രത്തിൽ നോക്കുമ്പോൾ അതിൽ ചാറു മാത്രമേ കാണുകയുള്ളൂ. എന്തേ അമ്മ കഷണം എടുക്കാത്തത് എന്നു ചോദിച്ചാൽ അമ്മ പറയും അമ്മയ്ക്ക് മീൻ ഇഷ്ടമല്ലെന്ന്. ചില ദിവസങ്ങളിൽ അമ്മ ഭക്ഷണം കഴിക്കില്ല. എന്തു പറ്റി എന്നു ചോദിച്ചാൽ അമ്മ പറയും; എനിക്ക് വിശപ്പില്ലെന്ന്. പിന്നീടാണ് ഞങ്ങൾക്ക് മനസിലാകുന്നത്, കഷണങ്ങളെല്ലാം ഞങ്ങൾക്ക് വിളമ്പിത്തന്നതിനാലാണ് അമ്മയ്ക്ക് മീൻ കിട്ടാത്തതെന്നും, കലത്തിൽ ചോറ് കുറയുന്ന ദിവസമാണ് അമ്മയ്ക്ക് വിശപ്പില്ലാത്തതെന്നും.

അത് അറിഞ്ഞ നാൾ മുതൽ അമ്മയുടെ പാത്രത്തിലേയ്ക്ക് ഞങ്ങളുടെ പാത്രത്തിൽ നിന്ന് മീനും ചോറുമെല്ലാം ഇട്ടുകൊടുക്കുക പതിവായിരുന്നു. അപ്പോഴെല്ലാം അമ്മയുടെ കണ്ണു നിറയുന്നത് ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ട്. അതിനുമുണ്ടാകും അമ്മയ്ക്കൊരു കാരണം: “കണ്ണിൽ കരട് പോയത്രെ!”

ഞങ്ങളുടെ ഭാവിക്കു വേണ്ടി ത്യാഗം സഹിച്ച്, വിശപ്പില്ലെന്നും മീൻ ഇഷ്ടമല്ലെന്നും കണ്ണിൽ കരട് പോയെന്നുമൊക്കെ എത്രയെത്ര നുണകളാണ് അമ്മ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്. ഒരുപക്ഷേ, മിക്ക അമ്മമാരും ഇങ്ങനെയൊക്കത്തന്നെയാകാം. മക്കൾക്ക് ആ ഹൃദയം കാണണമെങ്കിൽ പിന്നേയും വർഷങ്ങൾ കാത്തിരിക്കേണ്ടിവരും.

“എൻ്റെ ബാല്യത്തിൽ അപ്പൻ മരിച്ചതിനുശേഷം, ഞങ്ങളെ വളർത്താൻ അമ്മ സഹിച്ച കഷ്ടപ്പാടിന് കയ്യും കണക്കുമില്ല. ഇന്നിപ്പോൾ ഞങ്ങൾ മൂന്ന് മക്കൾക്കും പ്രധാനമായും ഒരു ആഗ്രഹമേയുള്ളൂ; അമ്മയുടെ കണ്ണ് നനയരുത്.”

ഈ അനുഭവം കേട്ടപ്പോൾ എന്റെയും കണ്ണു നിറഞ്ഞു. ക്രിസ്തുവിന്റെ അമ്മയായ മറിയവും നസറത്തിലെ തിരുക്കുടുംബത്തിൽ എത്രയെത്ര ത്യാഗങ്ങൾ സഹിച്ചുകാണും? നമുക്ക് അറിയാവുന്ന ഏഴ് വ്യാകുലങ്ങളേ അമ്മയെക്കുറിച്ച് ബൈബിളിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുള്ളൂ. എന്നാൽ പരിശുദ്ധ അമ്മയുടെ ജീവിതത്തിലെന്നല്ല എല്ലാ അമ്മമാരുടെ ജീവിതങ്ങളിലെയും വ്യാകുലങ്ങൾ എണ്ണിത്തിട്ടപ്പെടുത്താൻ ആർക്ക് കഴിയും? “അമ്മയെ സ്നേഹിച്ചും ‘അമ്മേ’ എന്ന് വിളിച്ചും കൊതി തീരാത്ത ഒരു കുഞ്ഞ് നമ്മുടെയൊക്കെ ഉള്ളിലുണ്ട്” എന്ന് എഴുതിയത് വിജയ് പി. ജോയ് ആണ് (അമ്മ മാസിക). അതുകൊണ്ടാകാം എന്തെങ്കിലും അപകടവും വേദനയുമൊക്കെ വരുമ്പോൾ നമ്മൾ അറിയാതെ ‘അമ്മേ…’ എന്ന് വിളിച്ചുപോകുന്നത്.

അടുക്കളയിൽ അമ്മയുടെ കരങ്ങളിലൂടെയാണ് ദൈവം ഇന്നും അപ്പം വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നതെന്ന വി. അഗസ്തിൻ്റെ വാക്കുകൾ എത്രയോ അർത്ഥവത്താണ്. ഫരിസേയരെ നോക്കിയാണ് ക്രിസ്തു ‘കാപട്യം നിറഞ്ഞവരേ, നിങ്ങൾക്കു ദുരിതം’ എന്ന് വിളിച്ചുപറഞ്ഞത് (Ref: മത്തായി 23:29). ആരറിഞ്ഞു, വ്യക്തിബന്ധങ്ങളിൽ ആത്മാർത്ഥത നഷ്ടപ്പെടുമ്പോഴും വാക്കും പ്രവർത്തിയും തമ്മിൽ പൊരുത്തമില്ലാത്തപ്പോഴും നമ്മെ നോക്കിയും അവൻ അങ്ങനെ വിളിക്കില്ലെന്ന്?

1846 സെപ്തംബർ 19-ന് ലാസലെറ്റിലെ കുന്നിൻമുകളിൽ പരിശുദ്ധ കന്യകാമാതാവ് നിറകണ്ണുകളോടെ പ്രത്യക്ഷം നൽകി. അതിന്റെ ഓർമ്മയാചരിക്കുവാൻ ഇനി 5 ദിനങ്ങൾ മാത്രം. ഈ ലോകത്തെ നോക്കി കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അമ്മ നൽകിയ സന്ദേശം ഇങ്ങനെയാണ്: “മക്കളേ, നിങ്ങൾ മാനസാന്തരപ്പെടൂ. മാനസാന്തരപ്പെട്ടാൽ സമൃദ്ധി താനേ ഉണ്ടാകും.” കാപട്യത്തിന്റെ മുഖംമൂടി മാറ്റി അനുതാപത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിലേയ്ക്ക് നടക്കുവാൻ അമ്മേ മാതാവേ ഞങ്ങളെ സഹായിക്കണേ.

വ്യാകുലമാതാവിന്റെ തിരുനാൾ മംഗളങ്ങൾ!
ഫാ. ജെൻസൺ ലാസലെറ്റ്

വായനക്കാരുടെ അഭിപ്രായങ്ങൾ താഴെ എഴുതാവുന്നതാണ്. ദയവായി അസഭ്യവും നിയമവിരുദ്ധവും സ്പര്‍ധ വളര്‍ത്തുന്നതുമായ പരാമർശങ്ങളും, വ്യക്തിപരമായ അധിക്ഷേപങ്ങളും ഒഴിവാക്കുക. വായനക്കാരുടെ അഭിപ്രായങ്ങള്‍ വായനക്കാരുടേതു മാത്രമാണ്. വായനക്കാരുടെ അഭിപ്രായ പ്രകടനങ്ങൾക്ക് ലൈഫ്ഡേ ഉത്തരവാദിയായിരിക്കില്ല.

അഭിപ്രായങ്ങൾ

വായനക്കാരുടെ അഭിപ്രായങ്ങൾ താഴെ എഴുതാവുന്നതാണ്.