ദൈവവുമായുള്ള ബന്ധത്തിൽ നാം വളരുന്നുണ്ടോ അതോ വളരുകയാണെന്ന് സ്വയം വഞ്ചിക്കുകയാണോ? ആത്മീയ ജീവിതത്തിന്റെ പാതയിൽ നമ്മെ വഴിതെറ്റിക്കുന്ന ഏറ്റവും അപകടകരമായ ഒരു പാപത്തെക്കുറിച്ച് പതിനാറാം നൂറ്റാണ്ടിലെ പ്രശസ്ത പുരോഹിതനായ ഫാ. ലോറൻസോ സ്കുപോളി തന്റെ ‘ദി സ്പിരിച്വൽ കോംബാറ്റ്’ (The Spiritual Combat) എന്ന കൃതിയിൽ മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്നു.
എന്താണ് ആത്മീയ അഹങ്കാരം?
ബാഹ്യമായ ഭക്തിപ്രകടനങ്ങളിൽ മുഴുകുകയും എന്നാൽ ഹൃദയത്തിൽ വിനയമില്ലാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന അവസ്ഥയാണിത്. ധാരാളം പ്രാർഥനകൾ ചൊല്ലുന്നതും പതിവായി വിശുദ്ധ കുർബാനയിൽ പങ്കെടുക്കുന്നതും നല്ല കാര്യമാണെങ്കിലും, ഈ പ്രവൃത്തികൾ തന്നെ മറ്റുള്ളവരേക്കാൾ ഉന്നതനാക്കി എന്ന് ഒരാൾ ചിന്തിക്കുമ്പോൾ അവിടെ ‘ആത്മീയ അഹങ്കാരം’ ജനിക്കുന്നു.
ഇത്തരക്കാരുടെ ലക്ഷണങ്ങൾ തങ്ങൾ പരിപൂർണ്ണരാണെന്ന തെറ്റായ വിശ്വാസം, മറ്റുള്ളവരുടെ മേൽ ആധിപത്യം സ്ഥാപിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹം, സ്വന്തം അഭിപ്രായങ്ങളിൽ മാത്രം ഉറച്ചുനിൽക്കുന്ന വാശി, മറ്റുള്ളവരുടെ കുറവുകൾ മാത്രം നിരീക്ഷിക്കുകയും അവരെ വിമർശിക്കുകയും ചെയ്യുക എന്നിവയൊക്കെയാണ്.
ഫാ. സ്കുപോളിയുടെ നിരീക്ഷണമനുസരിച്ച്, താൻ വലിയ പുണ്യവാനാണെന്ന് കരുതുന്ന ഒരാളെക്കാൾ വേഗത്തിൽ ഒരു ‘തുറന്ന പാപി’ മാനസാന്തരപ്പെട്ടേക്കാം. കാരണം, അഹങ്കാരി തന്റെ തെറ്റുകൾ കാണാൻ കഴിയാത്തവിധം സ്വയം നീതീകരണത്തിന്റെ മേലങ്കി അണിഞ്ഞിരിക്കുകയാണ്. അവ മാറ്റിയെടുക്കാൻ ദൈവത്തിന്റെ അസാധാരണമായ കൃപ തന്നെ ആവശ്യമാണ്.
യഥാർഥ ആത്മീയത എന്നത് നിയമങ്ങളുടെ പാലനമല്ല, മറിച്ച് ദൈവത്തിന് മുൻപിലുള്ള പൂർണ്ണമായ കീഴടങ്ങലാണ്. സങ്കീർത്തകൻ പറയുന്നതുപോലെ, തകർന്നു നുറുങ്ങിയ ഹൃദയത്തെ ദൈവം നിരസിക്കില്ല. ആത്മീയ അഹങ്കാരം വെടിഞ്ഞ് വിനയത്തോടെ ദൈവത്തെ സമീപിക്കുമ്പോൾ മാത്രമാണ് നാം വിശുദ്ധിയിലേക്ക് യഥാർഥത്തിൽ ചുവടുവെക്കുന്നത്.
