ക്ലിന്റ് ഈസ്റ്റ്വുഡ് സംവിധാനം ചെയ്ത് അഭിനയിച്ച ‘ഗ്രാൻ ടോറിനോ’ (2008) എന്ന ചിത്രത്തില് മനുഷ്യബന്ധങ്ങളിലെ മാറ്റങ്ങളെയും വംശീയതയ്ക്ക് അതീതമായ സ്നേഹത്തെയും കുറിച്ചുള്ള ഹൃദയസ്പര്ശിയായ കഥയാണ് നമ്മള് കാണുന്നത്. കൊറിയൻ യുദ്ധത്തിൽ പങ്കെടുത്ത വാൾട്ട് കോവാൾസ്കി എന്ന, വിരമിച്ച ഫോർഡ് കമ്പനി ജീവനക്കാരനാണ് ചിത്രത്തിലെ പ്രധാന കഥാപാത്രം. തന്റെ ഭാര്യയുടെ മരണശേഷം ഒറ്റപ്പെട്ട ജീവിതം നയിക്കുന്ന അദ്ദേഹം, തന്റെ അയൽപക്കത്ത് പുതുതായി താമസത്തിനെത്തിയ ഏഷ്യൻ വംശജരായ ആളുകളെ വെറുപ്പോടെയാണ് കണ്ടിരുന്നത്. വാൾട്ടിന്റെ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട സമ്പാദ്യമായ 1972 മോഡൽ ‘ഗ്രാൻ ടോറിനോ’ എന്ന കാർ മോഷ്ടിക്കാൻ അയൽപക്കത്തെ പയ്യനായ താവോ നിർബന്ധിതനാകുന്നതോടെയാണ് കഥാസന്ദർഭങ്ങൾ മാറുന്നത്.
ആദ്യം ദേഷ്യത്തോടെ പെരുമാറിയെങ്കിലും പിന്നീട് ആ കുടുംബത്തിന്റെ നിഷ്കളങ്കതയും അവർ നേരിടുന്ന ഗുണ്ടാസംഘങ്ങളുടെ ഭീഷണിയും വാൾട്ടിന്റെ മനസ്സിനെ മാറ്റുന്നു. താൻ ഇത്രയും കാലം സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന വംശീയവിദ്വേഷം വെടിഞ്ഞ് ആ കുട്ടികളെ സംരക്ഷിക്കാൻ അദ്ദേഹം തയ്യാറാകുന്നു. സ്വന്തം മക്കളേക്കാളധികമായി അയൽക്കാരെ സ്നേഹിക്കാനും അവർക്കു വേണ്ടി നിലകൊള്ളാനും അദ്ദേഹം തുടങ്ങുന്നു.
ചിത്രത്തിന്റെ അവസാനം വാൾട്ട് നടത്തുന്ന വലിയൊരു ത്യാഗം നമ്മെ ക്രിസ്തുവിന്റെ മരണത്തെ ഓർമ്മിപ്പിക്കും. അക്രമത്തിനു പകരം ആത്മത്യാഗത്തിലൂടെയാണ് അദ്ദേഹം ആ ഗുണ്ടാസംഘത്തെ നേരിടുന്നത്. വാൾട്ട് തന്റെ തോക്കുകൾ ഉപേക്ഷിച്ച്, ‘നന്മ നിറഞ്ഞ മറിയമേ സ്വസ്തി’ എന്ന് മന്ത്രിച്ച്, ശത്രുക്കളുടെ മുൻപിൽ കൈകൾ വിരിച്ചുനിന്ന് മരണം വരിക്കുമ്പോൾ അത് കാൽവരിയിലെ ക്രിസ്തുവിന്റെ നിഴലായി മാറുകയാണ്. തന്റെ ജീവിതം ബലിനൽകിക്കൊണ്ട് ആ പാവപ്പെട്ട കുടുംബത്തിന് സമാധാനപരമായ ഒരു ഭാവി അദ്ദേഹം ഉറപ്പാക്കുന്നു. വെറുപ്പിന്റെ മതിലുകൾ തകർക്കാൻ സ്നേഹത്തിന്റെ ബലി അനിവാര്യമാണെന്ന് അടിവരയിടുന്ന സിനിമയാണിത്.
സ്നേഹത്തിന്റെ മഹാബലി
വാൾട്ട് കോവാൾസ്കിയുടെ ഈ മാറ്റം കേവലം ഒരു സിനിമാക്കഥയല്ല, മറിച്ച് ഓരോ ക്രിസ്ത്യാനിയുടേയും ജീവിതത്തില് സംഭവിക്കേണ്ട മാനസാന്തരത്തിന്റെ പ്രായോഗിക രൂപമാണ്. തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട കാറിനേക്കാളും പദവിയേക്കാളും വിലയുള്ളത് അപരന്റെ ജീവനാണെന്ന് തിരിച്ചറിയുന്നിടത്താണ് ആത്മീയമായ ഉണർവ് ഉണ്ടാകുന്നത്. ബൈബിൾ നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു: “സ്നേഹിതനു വേണ്ടി ജീവൻ ബലി കഴിക്കുന്നതിനേക്കാൾ വലിയ സ്നേഹം മറ്റൊന്നില്ല” (യോഹ. 15:13).
ആത്മാവിന്റെ വിമോചനം
നമ്മൾ സ്വയം ചോദിക്കേണ്ട പ്രധാന ചോദ്യം ഇതാണ്: നമ്മൾ ശരിക്കും സ്നേഹത്തിലാണോ ജീവിക്കുന്നത്, അതോ മുൻവിധികളുടെ തടവുകാരായാണോ? മറ്റുള്ളവരെ വംശത്തിന്റെയോ, ജാതിയുടെയോ, പണത്തിന്റെയോ, രോഗത്തിന്റെയോ, പദവിയുടെയോ പേരിൽ മാറ്റിനിർത്തുമ്പോൾ, നമ്മൾ സത്യത്തിൽ സ്വന്തം ആത്മാവിനെത്തന്നെയാണ് ഇരുട്ടിലാക്കുന്നത്. വി. പൗലോസ് ശ്ലീഹാ എഫേസോസുകാർക്ക് എഴുതിയ ലേഖനത്തിൽ പറയുന്നതുപോലെ: “സകല വിദ്വേഷവും ക്ഷോഭവും ക്രോധവും അട്ടഹാസവും ദൂഷണവും എല്ലാ തിന്മകളോടും കൂടെ നിങ്ങള് ഉപേക്ഷിക്കുവിന്” (എഫേ. 4:31). ജീവിതത്തിന്റെ നശ്വരതയെ നാം തിരിച്ചറിഞ്ഞ്, ഓരോ നിമിഷവും വെറുപ്പ് ഉപേക്ഷിച്ച് ജീവിതത്തെ കൂടുതൽ മൂല്യമുള്ളതാക്കി മാറ്റാൻ നമുക്ക് സാധിക്കണം.
ശൂന്യതയെ ക്ഷമ കൊണ്ട് നിറയ്ക്കുക
നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലും പലപ്പോഴും ഉള്ളിലെ ശൂന്യത മറയ്ക്കാൻ നമ്മൾ അനാവശ്യമായ തർക്കങ്ങളിലും വിദ്വേഷത്തിലും അഭയം പ്രാപിക്കാറുണ്ട്. എന്നാൽ, അപരന്റെ കണ്ണുനീർ തുടയ്ക്കാനും ശത്രുത മറന്ന് അവനെ ചേർത്തുപിടിക്കാനും തീരുമാനിക്കുന്ന നിമിഷം നാം ആത്മീയമായി ഉയർത്തപ്പെടും. വിഖ്യാത മിസ്റ്റിക് കുരിശിന്റെ വിശുദ്ധ യോഹന്നാൻ (St. John of the Cross) പഠിപ്പിച്ചത് എത്ര സത്യമാണ്: “ജീവിതത്തിന്റെ സായന്തനത്തിൽ, സ്നേഹത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ മാത്രമായിരിക്കും നാം വിചാരണ ചെയ്യപ്പെടുക.” നാം പണിതുയർത്തിയ മതിലുകളോ, വിതച്ച വെറുപ്പിന്റെ വിത്തുകളോ നമ്മെ രക്ഷപെടുത്തില്ല. ക്ഷമിക്കാൻ പഠിക്കുന്ന ഹൃദയവും വെറുപ്പിന്റെ ചങ്ങല പൊട്ടിക്കുന്ന ആത്മാവുമാണ് ലൗകികമായ എല്ലാ വേദനകൾക്കും അപ്പുറം സ്വർഗീയസമാധാനം കണ്ടെത്തുന്നത്.
പ്രായോഗികം
ഇന്ന് നമ്മുടെ ഹൃദയത്തിൽ ആരോടെങ്കിലും വിദ്വേഷമുണ്ടെങ്കിൽ അത് കഴുകിക്കളയാം. “നിങ്ങൾ മനുഷ്യരുടെ തെറ്റുകൾ ക്ഷമിക്കുമെങ്കിൽ നിങ്ങളുടെ സ്വർഗസ്ഥനായ പിതാവ് നിങ്ങളോടും ക്ഷമിക്കും” (മത്തായി 6:14) എന്ന വചനം ഇന്ന് നമുക്ക് പ്രാവർത്തികമാക്കാം. നമ്മൾ കടന്നുപോയാലും നിലനിൽക്കുന്ന ഒരു കൊച്ചുനന്മ – അത് ഒരാളോട് ക്ഷമിക്കുന്നതാകാം അല്ലെങ്കിൽ ആരുമില്ലാത്ത ഒരാളെ ആശ്വസിപ്പിക്കുന്നതാകാം – ഇന്ന് തന്നെ ചെയ്യാം.
ഫാ. ജി. കടൂപ്പാറയിൽ MCBS
